ધીરેન્દ્ર મહેતાની કવિતા/પવન દેખાડ

૫૨.
પવન દેખાડ!

⁠મા, મને તું પવન દેખાડ!
વાસ ઉપર એ દોટ મૂકે છે,
ફૂલની સાથે બાઝે;
ઝાડમાં સંતાકૂકડી રમતો,
સવાર - બપોર - સાંજે!

⁠પાલવમાં તું ના સંતાડ!
⁠મા, મને તું પવન દેખાડ!

ઝટપટ નાસી જાય કહીંક એ,
મારા વાળને ફેંદી;
છૂમંતર એ થાય ઘડીકમાં,
એવો છે એ ભેદી!

⁠કદી કરું હું આવાં લાડ!
⁠મા, મને તું પવન દેખાડ!
૩૧-૧-’૮૧