સાહિત્યિક સંરસન — ૪/રિયુનિયન: Difference between revisions

{{Heading|1. શાર્દૂલ અને મેધાની વાર્તા|વિપુલ વ્યાસ }}

{{Poem2Open}}3. રિયુનિયન / સાગર શાહ 

 

:બકુલ! કેમ ભઈ! કેમ છે?

:મજામાં છું.  

:ઓળખ્યો મને? મેં એને પૂછ્યું.  

:હા ઓળખ્યો, અકુલ ને?

:તું તો એવો ને એવો જ છે, હજીય.  

:બીસ મિનટ કા લંચબ્રેક હૈ...   

:શું લેશો? ચીકન, ડૉગમીટ કે સસલાનું માંસ?  

:સાઈડમાં શું લેશો? ફ્રોગ કે વોર્મ્સ? મારે બીજું કશું ખાવું નહોતું. બકુલને પણ નહીં.  

: એમનો ડાન્સ થોડો વિયર્ડ હતો, નહીં? મેં વાટ ખુટાડવાનો પ્રયત્ન કરતાં કહ્યું.  

: મને તો વિયર્ડ ના લાગ્યો. કેશા બોલી.

: પણ અમુક ચેષ્ટાઓ તો કેવી. સાવ વલ્ગર.

: આપણા ભદ્ર લોકો જેવાં ઇન્હીબિશન્સ એમનામાં નથી હોતાં. એમનામાં સ્ત્રી-પુરુષના સંબંધોનો સહજ સ્વીકાર છે. કેશા પોતાની વાતને વળગી રહી. પછી ધીમેથી ઉમેર્યું.  

: આપણે ત્યાં તો કોન્સેન્સુઅલ સંબંધોમાં પણ સ્ત્રીની જ બદનામી થાય છે.

: એ વાત સાચી પણ...સ્વભાવવશ હું દલીલ કરવા ગયો. પણ વાકય પૂરું ના કરી શક્યો.  

:થોડી વાર રેસ્ટ લઈએ અહીં. કેશાએ કહ્યું ને અમે સંમત થયા. કેશાએ એક બોટલમાંથી પાણી પી બોટલ અમને પાસ કરી.  

: મોટા ભાગના લોકોને તો આખા ગીતમાંથી એક જ શબ્દ આવડે, ખુશખુશાલી - કેશા બોલી,

: ને એ જ ગાય. જોરજોરથી.

: ને ભાર આપીને. ખુશખુશાલી. કેશા બંને 'ખુ' પર ભાર આપતાં બોલી ને હસી પડી. એનો અવાજ એવો જ સહેજ તૂટેલો હોય એવો હતો. છતાં એનામાં એક કુમાશ હતી. હું હસ્યા વગર એને જોતો રહી ગયો. મારા ધારીધારીને જોવાને લીધે એ અસહજ થઇ ગઈ.  

: આપણે ત્યાં દર અઠવાડિયે સંગીત પ્રસ્તુતિ થતી, નહીં? દરેક કલાસની એક. કૉમન હૉલમાં.  

: એમાં જ તો આ ગીતો ગવાતાં.  

: હું કોરસમાં ગાતી. એક-બે વર્ષ ગાયેલું.  

: હું કાયમ રીધમ સૅક્શનમાં રહેતો. ખંજરી કે જિંગલ બેલ વગાડતો.  

: એક વાર મારો અવાજ બેસી ગયેલો ને મારે એટલું બધું સ્ટ્રેન પડતું’તું, પણ સ્ટેજ પર જવા મળે એટલે મેં કોઈને કહ્યું નહીં. બસ ખાલી લિપસિંક કરેલું. - કહીને એ હસવા લાગી.  

: બંધ કરો આ બધી વાતો. બકુલ બોલ્યો. તમારા લોકો માટે સ્કૂલટાઈમ યાદગાર સમય હશે. બધી સ્વીટ મેમરીઝ હશે. પણ મારે? મારે માટે સ્કૂલની એક એક પળ નરક સમાન હતી. મમ્મીના ગયા પછી મારું જીવન ધૂળધાણી થઇ ગયેલું. ફોઈને ત્યાં શિફ્ટ થવું પડયું. સ્કૂલ બદલવી પડી. નવું ઘર. નવી સ્કૂલ. કોઈ મિત્રો નહીં. ને એમાંય આપણી સ્કૂલના છોકરાઓ તો મને આતંકવાદીઓ જ લાગતા. રોજ હેરાન કરે. રોજ ત્રાસ આપે. બોર્ડ પર મારાં ચિત્રો. ફિશપોન્ડમાં મારા નામની ચિઠ્ઠીઓ. મારી વસ્તુઓ ગાયબ કરી દેવી. હું ટોઇલેટ જઉં તો બહારથી બારણું બંધ કરી દેવું. તમે જે ખુશખુશાલી પર આટલા ખુશ થાઓ છો એ ખુશખુશાલી વખતે છોકરાઓ મારી પીઠ પર ધબ્બો મારતા. જેટલી વાર ખુશખુશાલી એટલી વાર ધબ્બો. દરેક વખતે. એ ગીત જે દિવસે ગવાય ત્યારે કાયમ હું ઘેર જઈને રડતો.  

: અમારો તને કોઈ હર્ટ કરવાનો ઈરાદો ન્હોતો.

: મારાં મમ્મી આપણે અગિયારમા ધોરણમાં ભણતાં ત્યારે ગુજરી ગયેલી. ને મને મારા પપ્પા  જોડે સહેજ પણ બન્યું નથી. એમના જેવો જાનવર માણસ મેં મારી આખ્ખી લાઈફમાં જોયો નથી. મને પણ સો કૉલ્ડ નોર્મલ ફૅમિલીમાંથી આવતી છોકરીઓ બહુ હેરાન કરતી. ટોણા મારતી. ચીડવતી. ઈન્ટેલેકચ્યુઅલ બિચ કહેતી. બીલિવ મી, મારું બાળપણ પણ માત્ર સ્વીટ મેમરીઝ નથી.  

: કેવા જબરદસ્ત દેખાય છે અહીં તારા, નહીં? કેશા બોલી.  

: ગુડ મોર્નિંગ.  

: ગુડ મોર્નિંગ. એણે એના ટિપિકલ અવાજમાં કહ્યું. બ્રેકફાસ્ટ કરી લે. મેં તો કરી લીધો - એણે બિલાડીનું માથું પંપાળતાં પંપાળતાં ઉમેર્યું. બિલાડી પોતાના પંજા કેશાના ટ્રેકમાં ભરાવીને ખાસ્સી કમ્ફર્ટેબલ થઇ ગઈ હતી.