પુરાતન જ્યોત/૨૧: Difference between revisions

તરત જ અમરબાઈનો દેહ એની સામે ખડો થતો. શાદુળનું હૃદય બાળકની પેઠે ચીસો પાડતું. એ ચીસોને શબ્દોમાં ઉતારવા કદી કદી એકતારો ખાળે લેતો ને સંત શાદુળ ગાતા તોરલ-વિછોડ્યા જેસલનું રુદનગીતઃ

{{Poem2Close}}

<Poem>  

'''રોઈ રોઈ કેને સંભળાવું!'''

:'''શાદુળ દેવંગીની ફોજમાં'''

'''ભાંગલ નર નૈ મળે.'''  

વળી  

'''પરબે અમર પરસીએં'''

'''જોગેસર જપે જાપ;'''  

{{Poem2Close}}

<Poem>

</Poem>

રામભગતને શંકા આવીઃ “કેમ, બાવામાં જીવ ગયો?”  

"ના રે મા'રાજ!" માંગલબાઈ એ કહ્યું, “મારી ચૂંદડીને માથે પગ આવ્યો.”.  

આટલી ઉગ્ર કસોટી પાર કરીને સ્ત્રીપુરુષ સમાયાં. નાનો બાળક એકલો બન્યો. હજી તો હમણાં જ જેની ચૂંદડી ખૂંદતો હતો તે મા ચાલી ગઈ.  

{{Poem2Open}}

—એવાં અભેદભાવનાં ભજનો ગાતે ગાતે ત્યાં શરીર સંકેલ્યું અને આરામગાહી ઢાળી. અને શાદુળના શિષ્ય કરમણ પીર, દાનો બાવો વગેરે પણ ત્યાં વિરમ્યા છે. તે તમામના મૃત્યુઉત્સવો પર મનખ્યો ઊમટ્યો હશે. સર્વના કદમોને શાદુળના હૈયાએ હોઠે ચાંપ્યા છે.  

<Poem>

</Poem>

{{Poem2Close}}