કાવ્ય-આચમન શ્રેણી – મરીઝ/પરવરદિગાર દે: Difference between revisions

+1
(+1)
 
(+1)
 
(One intermediate revision by the same user not shown)
Line 1: Line 1:
{{SetTitle}}
{{SetTitle}}
{{Heading|. જીવન બની જશે}}
{{Heading|. પરવરદિગાર દે}}
{{Block center|<poem>
{{Block center|<poem>
જ્યારે કલા, કલા નહીં, જીવન બની જશે,
બસ એટલી સમજ મને પરવરદિગાર દે;
મારું કવન જગતનું નિવેદન બની જશે.
સુખ જ્યારે જ્યાં મળે ત્યાં બધાના વિચાર દે.
શબ્દોથી પર જો દિલનું નિવેદન બની જશે,
 
તું પોતે તારા દર્દનું વર્ણન બની જશે.
માની લીધું કે પ્રેમની કોઈ દવા નથી,
જે કંઈ હું મેળવીશ હંમેશાં નહીં રહે,
જીવનના દર્દની તો કોઈ સારવાર દે.
જે કંઈ તું આપશે તે સનાતન બની જશે.
 
મીઠા તમારા પ્રેમના પત્રો સમય જતાં,
ચાહ્યું બીજું બધું તે ખુદાએ મને દીધું,
ન્હોતી ખબર કે દર્દનું વાચન બની જશે.
એ શું કે તારા માટે ફકત ઇન્તિજાર દે.
તારો સમય કે નામ છે જેનું ફકત સમય,
 
એને જો હું વિતાવું તો જીવન બની જશે.
આવીને આંગળીમાં ટકોરા રહી ગયા,
તારું છે એવું કોણ કે માગે સ્વતંત્રતા!
સંકોચ આટલો ન કોઈ બંધ દ્વાર દે.
મારું છે એવું કોણ જે બંધન બની જશે!
 
આંખો મીંચીને ચાલશું અંધકારમાં ‘મરીઝ’,
પીઠામાં મારું માન સતત હાજરીથી છે,
શંકા વધી જશે તો સમર્થન બની જશે.
મસ્જિદમાં રોજ જાઉં તો કોણ આવકાર દે!
{{right|'''(આગમન, પૃ. ૧૯)'''}}</poem>}}
 
નવરાશ છે હવે જરા સરખામણી કરું,
કેવો હતો અસલ હું, મને એ ચિતાર દે.
 
તે બાદ માગ મારી બધીયે સ્વતંત્રતા,
પહેલાં જરાક તારી ઉપર ઇખ્તિયાર દે.
 
આ નાનાં નાનાં દર્દ તો થાતાં નથી સહન,
દે એક મહાન દર્દ અને પારાવાર દે.
 
સૌ પથ્થરોના બોજ તો ઊંચકી લીધા અમે,
અમને નમાવવા હો તો ફૂલોનો ભાર દે.
 
દુનિયામાં કંઈકનો હું કરજદાર છું `મરીઝ',
ચૂકવું બધાનું દેણ જો અલ્લાહ ઉધાર દે.
{{right|'''(આગમન, પૃ. ૧૫)'''}}</poem>}}
<br>
<br>
{{HeaderNav2
{{HeaderNav2