કોડિયાં/ કોડિયાં-1957 (કૃતિ): Difference between revisions

← Older edit Newer edit →

VisualWikitext

@@ Line 490: / Line 490: @@
 {{Space}}	ઘરે ઊગેલા આભે પૂગે!
 -9-’48 {{Poem2Close}}
+{{Poem2Open}}
+<big>'''બારી અનન્ત પરે'''</big>
+કાંચનજંઘાની જાંઘ પરે
+એક ગામડામાં એક ખોરડું છે,
+એ ખોરડામાં એક ઓરડો છે.
+એક બારી ખરી એ ઓરડામાં;
+સાંકડી બારીમાં દૃશ્ય મઢ્યું વિરાટ તણું;
+કાળ અનન્ત ને સર્જન સર્વ પરે
+સાંકડી બારી ડોકિયું દ્યે.
+માણસ માણસને મન છે,
+મગજ છે, જિગર છે.
+એક માપના ઓરડા સમ.
+એક માપની બારી ખરી
+મનને, મગજને, જિગર પર, બધે.
+કદ માનસનાં આંહીં ઘટે તો આંહીં વધે;
+ક્યાં બારી પડે? —
+(જાળિયું કૂપ તળે? અરીસા ઉપરે?)
+— કાંચનજંઘાની હાર પરે? {{Poem2Close}}
+{{Poem2Open}}
+<big>'''લઘુતમ સાધારણ અવ્યય'''</big>
+અંધારાના ઢગલા જેવાં
+{{Space}}	વૃક્ષો ઝૂમે બંને હાથ;
+વચમાં રસ્તો વળે સાંકડો,
+{{Space}}	અકળાતાં રજનિની બાથ.
+{{Space}}	મોટર-બત્તી તેજ કરું!
+{{Space}}	પ્રકાશ-કેડી હું પ્રગટું!
+વેગ વધાર્યો, ઢાળ આવતાં,
+{{Space}}	આગળ કો મોટર દેખાય—-
+સરકંતા અંધારા જેવું
+{{Space}}	કાળમુખમાં લબકું જાય.
+{{Space}}	મુજ બત્તીનું તેજ ઝીલી!
+{{Space}}	બારી આગળ જાય ખીલી!
+મોટા શ્યામ ગુલાબ સરીખો
+{{Space}}	અંબોડો રૂપકોર મઢ્યો.
+બટમોગરની ચક્ર વેણીએ
+{{Space}}	તિબેટ-શાલીગ્રામ જડ્યો.
+{{Space}}	અર્ધ ઊંઘમાં એ દર્શન!
+{{Space}}	થાતાં સ્મૃતિઓનાં થનગન!
+કોણ હશે? ક્યાં જાતી આજે?
+{{Space}}	ઘેર ભાઈને? કે અભિસાર?
+જે મુખ અંબોડાએ ઢાંક્યું,
+{{Space}}	કેમ પામવો એ આકાર?
+{{Space}}	એવી વેણીવાળાં કૈં કૈં
+{{Space}}	મુખનો મનમાં થાય ઉચ્ચાર!
+વિહ્વળતા વધતાંની સાથે
+{{Space}}	સુપ્ત સ્મૃતિના થર ઊખડ્યા.
+ધુપેલ, વેણી, સો અંબોડા,
+{{Space}}	સો સો ચિત્રો ત્યાં ખખડ્યાં.
+{{Space}}	અમુખને મોઢું આપું!
+{{Space}}	રુઝેલ સો ભીંગડ કાપું!
+હશે શેવતી? — ભણતાં સાથે;
+{{Space}}	બાળા? — સફર કરેલી એક;
+હશે આરતી? — તરવા જાતાં;
+{{Space}}	આશા? — કાવ્ય સ્ફુરેલ અનેક.
+{{Space}}	બીજ? — પાતળી; રાધા? —જાડી;
+{{Space}}	પ્રેમી? — જેણે ના પાડી.
+મૂરખ, કવિ ! જો મોઢું દેવું,
+{{Space}}	જગદંબા આદ્યા સર્જાવ!
+અંબોડે અંબોડે ગૂંથ્યા
+{{Space}}	લઘુતમ શા ઈશ્વરના ભાવ!
+પ્રેમજોશ તો લઘુતમ અવ્યય
+{{Space}}	જેનું ‘પ્રત્યેકા’ ભાજક.
+કવિ કને જે વિશ્વવિજય તે,
+{{Space}}	સંત મને પહેલું ત્યાજક.
+શક્તિ સરખી, સંત, કવિની!
+છે મ્હોંકાણ જ્વલંત છબીની!
+-9-’50{{Poem2Close}}