ધીરેન્દ્ર મહેતાની કવિતા/લાલન કૉલેજને (ભૂકમ્પ પછી) જોઈને

૩૭.
લાલન કૉલેજને (ભૂકમ્પ પછી) જોઈને

ઝૂકીને શું અમળઈ જઈને વળી બેવડી એ,
પીડા કેવી ખદબદ થતી ભીતરે ના સમાઈ,
ખેંચીને આ રગરગ બધી નીકળી બ્હાર આવીઃ
ટીંગાતા કૈં બરડ સળિયા એમ આ દૃષ્ટિ સામે!

છૂટ્યા પ્હાણા કણકણ મહીં એમ વેરાઈ જાતાં,
તૂટી આ તો તડતડ થતી જાય આખી હયાતી;
ટીંબો થૈ ગૈ પળવિપળમાં ઘાટ આખો ગુમાવીઃ
જખ્મી આખો પરિસર થયો વીંટળાઈ વળીને!

કાઢી લેવા મિલકત બધી એ તળે જે દટાઈ,
ખોદે-ખૂંદે તળ-વિતળ સૌ લોક ટોળે વળીને...
ચાલ્યાં ચાલ્યાં જન સહુ અહીંથી હવે એ પછીયે
ઢૂંઢૂં ઢૂંઢૂં અવિરત બની બ્હાવરો હું અહીંયાં.

ભંડારેલી ક્ષણ સકલ આ ઊછળીને પડી છે,
મારી કોઈ વિગત થઈ એકાદ એમાં કડી છે?
૧૯-૨-૦૨

સંસ્થામાં ચાર વરસના વિદ્યાભ્યાસ અને ત્રીસ વરસના અધ્યાપનકાર્યના સ્મરણ સાથે