ધીરેન્દ્ર મહેતાની કવિતા/રણમાં ઉત્સવ

૪૦.
રણમાં ‘ઉત્સવ’

અજાણી દિશામાંથી
ધસી આવેલા ઓચ્છવે
ઉડાડી મેલ્યું
સદીઓથી સેવેલું હૂંફાળું એકાન્ત
રંગબેરંગી બલૂનની દોરીએ લટકાવીને,
અને
કરી નાખ્યું ઓઘરાળું
રણે ઓઢેલું સ્વચ્છ શુભ્ર આકાશ...

રણને રૂંવે રૂંવે ફૂટી નીકળેલી
ખારીખારી તરસને
ટીકીટીકીને નમી પડેલો
નિઃસહાય ચંદ્ર
પીગળતોપીગળતો
પથરાઈ ગયો આખા રણમાં
ખદબદતું કળણ થઈને
એને ઝગમગમતું નિહાળીને
ઝલમલ રજત મલીર
લહેરાઈ જાય સ્હેલાણીની આંખોમાં...

રણનું ભોયું પંખી
આજે ભૂલું પડી
આ રણ મોઝાર
મોરચંગના સૂરને ઝાલી
પાર ઊતરી જવા
દિશાને ગોતે
અને છેવટે
આંજી નાખતા અજવાળે
ને
નાચગાનના ઘોંઘાટે
બેબાકળું બની
બેસી જાય
રણની વચ્ચે ઊભેલા
એના જેવા જ
એકલ ઠૂંઠે...

રણની કાંધે
દૂર સુદૂર વીખરાતી
ડરીની સાતે વેરાતી
પ્રતીક્ષાની પળોને
આંખોમાં આશ્રય દેતી
સામેની વાંઢે બેઠી
રણકન્યાની વ્યાકુળ નજરો
આસ્ફાલ્ટની કાળમીંઢ સડકે
અફડાય.
પરલે કાંઠેથી ઊતરી આવી
ઊંટગાડી વણઝાર
કાળી ભમ્મર સડકો નીચે દબાયા ચીલેચીલે ચાલે.
બ્હાવરી આંખો ફેરવતી
સાંઢણીઓનો અસવાર
એની રાશ ઝાલીને
હળવે ડગલે
ઊંચી ડોકે
ઊભી વાટે
મ્હાલે,
કેમલ-સફારીની જાહેરાત સાથે.

ચોપાસ
અજબગજબનાં વાહનની
આ અવનવી મ્યૂઝિકગંધી ચીસો
ભુલાવે ઘૂઘરાના ઘમકાર...

રણકન્યા
ગોઠણટેકે લઈને બેઠી
ગૂંથાતા કમખાને
એને ટેભેટાંકે બાંધી રાખ્યા મોરે
અચાનક
એવી મારી ચાંચ ટેરવે તીણી
કે ટશિયાં ફૂટ્યાં.
ટેરવું દાંત તળે દબાવી જુએ
અવાક્ આંખે ઝબકી
મઢ્યા ઓઢણે આભલે આભલે
જાતભાતની ઝળાંહળાં કૈં બત્તીઓ વચ્ચે
કમખા ને ઓઢણીઓ ઘૂમે
ફ્રી સ્ટાઈલમાં...
લેસરલાઈટોમાં મૂંઝાતાં
જોડિયાપાવાના સૂર
બાંધ્યા મંચે.
ઊભા રણને
રોકી રહી આ વાડે
હાથ લઈને ઊભા છોરા
ફાટ્યા ડોળે તાકે...

વાતાનુકૂલ ભૂંગાની હારોહાર
એના બંધબારણાં આગળ ઊભાં
શણગારેલાં ઊંટ
કઠોર જડબાં હલાવી
એના ધણીને
મલકનો મારગ પૂછે...

કો’ક વિખૂટા યાયાવરને
રોજ રસ્તો ચીંધનારા
માલધારીઓ
આ ઊભા લાંબી લાઈને
પરમિટ લેવા કેજ
‘ઉત્સવ’ જોવા રણમાં જવા આજે...

ત્યાં પેલાં ખડ ખાતાં
ઘાસલ મેદાનો આ
ધરતીને છેડે લંબાતાં...
આંખમાં ખૂંચ્યાં કરતાં તોય
હોય બચેલી માલમત્તા એમ
લઈને ભેળાં
વણપૂછ્યે આ
મારગ અડવો ઝાલી
ચાલી નીકળું
અંધ દિશામાં.
૧૯-૩-૨૦૧૧
૦૨થી ૦૪-૦૪-૨૦૧૧