કોડિયાં/ કોડિયાં-1957 (કૃતિ): Difference between revisions

← Older edit Newer edit →

VisualWikitext

@@ Line 413: / Line 413: @@
 અમે વરસ વેડફ્યાં ઉભય પ્રીતની શંકમાં.
 કદી ન અળગાં થશું! જીવશું એકડા અંકમાં!{{Poem2Close}}
+{{Poem2Open}}
+<big>'''સુકાન પર ટેકવી'''</big>
+સુકાન પર ટેકવી સબળ વક્ષ, ને હાથની
+પડાળ કરી આંખને, કમરથીય નીચે નમી,
+પ્રિયે! નિરખતો હતો ધરણી-પ્રાન્ત ઊભી તને;
+હતી અમૂલ બે ઘડી જલધિ પાર જાવા મને.
+અને ત્યહીં દીઠી ઢળેલ તવ પોપચે તોરણે
+રચી નીતરતી સુધાંશુ સમ મૌક્તિકો પાંપણે,
+સરી ગયુંય એક અશ્રુ મુજ નેનથી કારમું,
+મહાન, દવલું, ઊનું, અમુલ પ્રેમના સારનું.
+સહસ્ત્રશત જોજનો જલધિના વચે ઘૂઘવે;
+અને જલધિ આ મહાન નીરખી વ્રીડા સંભવે;
+હશેય અવડું, મહાન, દવલું, ઊનું આંસુડું!
+રડેલ ચખનું હશેય વળી કેવું હૈયું વડું!
+મહાન જ્યમ સર્જનો મહદ તેમ તેની વ્યથા!
+સખીરી ! મુજ — તાહરી ટચુકડીય વ્હીલી કથા!
+-5-’34{{Poem2Close}}