સૌરાષ્ટ્રની રસધાર-4/ભૂત રૂવે ભેંકાર: Difference between revisions

← Older edit Newer edit →

VisualWikitext

@@ Line 158: / Line 158: @@
 “ભૂત છું!”
 {{Poem2Close}}
+<poem>
+<center>
+'''સૌ રોતો સંસાર, (એને) પાંપણીએ પાણી પડે,'''
+'''(પણ) ભૂત રૂવે ભેંકાર, (એને) લોચનિયે લોહી ઝરે.'''
+</center>
 </poem>
+{{Poem2Open}}
+[હે રજપૂત, સંસારનાં માનવીઓ રૂવે છે, છતાં એ રૂવે ત્યારે એની પાંપણે પાણી પડે, પરંતુ આ તો ભૂતનાં રુદન; ભયંકર રુદન; હૈયાનાં લોહી નીતરી નીતરીને એનાં લોચનમાંથી ઝરે. ભૂતના અંતરની વેદના કેવી વસમી! ઓહો, કેવી દારુણ!]
+“ભૂતડો છો? કોનો ભૂત?”
+“ન ઓળખ્યો, કાકા?”
+{{Poem2Close}}
+<poem>
+<center>
+'''હું બેટો તું બાપ, અરસી, કાં ઓળખ નહિ,'''
+'''પેલા ભવનાં પાપ, આ ભવમાં આવી નડ્યાં.'''
+</center>
+</poem>
+{{Poem2Open}}
+“હે કાકા અરસી, તારા સગા ભાઈ જેઠા વાળાનો હું દીકરો એટલે તારો પણ દીકરો : ને તું મારો બાપ : છતાંય હજુ ન ઓળખ્યો? આ ભૂતની દશાને પામ્યો એ મારાં પૂર્વજન્મનાં પાપનું ફળ છે. મેં પૂર્વ ભવે પ્રીતિ બાંધેલી હતી.”
+“અરે તું, માંગડો? બેટા, તું અહીં ક્યાંથી? તને એવાં શાં દુ:ખ મરણ પછી પણ રહી ગયાં?”
+ભૂતડો ભેંકાર વિલાપ કરતો બોલે છે કે —
+{{Poem2Close}}
+<poem>
+<center>
+'''માયલિયું મનમાંય, દાખીને કેને દેખાડીએં,'''
+'''વીંધાણાં વડમાંય, પદમાસું પરણ્યા વિના.'''
+</center>
+</poem>
+{{Poem2Open}}
+“હે કાકા, ભીતરની વેદના કોને ઉઘાડી કરી બતાવું? પદ્મા સાથે પરણ્યા વિના જ મારે આ વડલાની ઘટામાં વીંધાવું પડ્યું. અને, કાકા, હવે તો —
+{{Poem2Close}}
+<poem>
+<center>
+'''ભેળાં થાયીં ભૂત, આડી ગર્યું ઓળંગવા,'''
+'''તને સળગે તાબૂત, અરસી વણ ઓલાય નૈ.'''
+</center>
+</poem>
+{{Poem2Open}}
+આંહીં ભૂતાવળના વૃંદમાં અમે બધાં આ ગીરને ઓળંગી બહાર નીકળવા તલખીએ છીએ, પણ અમારાં અંગો વાસનાની આગથી સળગી ઊઠ્યાં છે, તે તારી મદદ વગર નહિ ઓલવાય, હે કાકા!”
+“તે હવે હું શું કરું, બેટા?”
+“મને પાટણ તેડતો જા. મારી પદ્માવતી સાથે પરણવા દે. મારી પરણેતર આજ બીજાને જાય છે, એ વિચાર મને સળગાવી મેલે છે, કાકા!”
+“અરે ગાંડા! તું પ્રેત છો. તને કેમ કરીને લઈ જાઉં?”
+“બસ, કાકા?”
+{{Poem2Close}}
+<poem>
+<center>
+''''''સરણ્યું ત્રુટિયું સગા, નેરણ નોધારાં થિયાં,'''
+વાયેલ વા કવા, અળસી જળ ઊંડાં ગિયાં.'''
+</center>
+</poem>
+{{Poem2Open}}
+“હે સગા, આજ તારા સ્નેહની સરવાણીઓ કેમ તૂટી ગઈ? એવા તે કેવા ઝેરી પવન વાયા કે તારી પ્રીતિનાં નીર આટલાં બધાં ઊંડાં ઊતરી ગયાં?”
+{{Poem2Close}}