રંગ છે, બારોટ/3. બાપુ ભાલાળો: Difference between revisions

બાપુ ભાલાળે ટચલી આંગળીનું લોહી છાંટીને હજી કટાર મ્યાન નથી કર્યો, ત્યાં દેવળમાંથી અવાજ ઊઠ્યો :

{{Poem2Close}}

ખમા ખમા રે મારા બાપુ બુઢાને રે આજ રે  

વારણિયાં ને લઈ આવું રે માડીજાયા વીરના.

દેવળને પડખે માતાજીની દેવાંગના ઘોડી, ચૂંદડી અને ભમરિયો ભાલો દેખ્યાં.

માતાજીએ અવાજ દીધો : બાપુ ભાલાળા, ઈ ઘોડી રે’વા દે. ભોંયરાની રે’નારી છે, બાહ્યલો પવન નહીં ખમી શકે. વછેરી લઈ જાવ. આજથી છ મહિને રાંગું વાળજે.

મૂરત જોયું રે એવું સાતમ ને સોમવાર રે,  

આઠમને લગને રે ચડણ કેસર કાળવી.

કાળવી કેશર વછેરીને માથે, છ મહિને મૂરત જોવરાવીને બાપુ ભાલાળાએ શણગાર નાખ્યા.

બાપુ ભાલાળો લળી લાગે દેવળને રે પાય રે,  

બાનાની લજાયું રે માડી! મારી રાખજો.

હે માતાજી! તમારું બિરુદ-બાનું લઈને જાઉં છું, મારી લાજ રાખજો!

બાપુ ભાલાળા, લેજો દેવળ કેરાં રે નામ રે,  

નામડિયાં લઈને ય રે નવ ખૂંટા નાખજો.

માતા કહે છે કે હે વીર બાપુ ભાલાળા! ગુંજવા ગામને માથે ચડો ત્યારે દેવસ્થાનનું સ્મરણ કરજો. અને અમારું નામ લઈને નવ ખૂંટા ધરતી માથે ખોડજો.

બાપુ ભાલાળા વીર! નાખો સોનેરી સામાન રે,  

જરકશી ને જામાની રે કેશરને રે ઝૂલડી.

અને વીરા બાપુ ભાલાળા! કેશર વછેરીને માથે સોનેરી પલાણ તથા જરકશી જામાની ઝૂલ્ય નાખજો.

{{Poem2Close}}