કાવ્ય-આચમન શ્રેણી – પ્રિયકાન્ત મણિયાર/૩૮. અંધ

૩૮. અંધ

નલિન રાવળ

વ્હેતા ઝરણની જેમ હું તો
સાંભળું છું સૂર્ય…

બુંદ
જેનું એક મેં પીધું નહીં
ખોબો ભરીને નીર જેનું ઘૂંટથી પીવું ગમે.
જન્મનો પહેલો દિવસ તે કેટલો લાંબો લચ્યો…

ગર્ભમાં તરતો હતો —
ને હજી?

હાથ નાખું ત્યાં મને અંધારની મુઠ્ઠી મળે
કંઈ ને કંઈ ગૂંથ્યે જતી આ આંગળીમાં
ઊગી ચૂકેલી આંખને જોવા મથું
ખાલી તળાવો ને ટેકરીની ટોચ પર
ચાલ્યો જઉં છું
જેટલું અડક્યો જગત
એટલું પંપાળ્યું છે.
(આ નભ ઝૂક્યું, ૨૦૦૦, ૨૦૦૦, પૃ. ૧૩૧)