બૃહદ છંદોલય-અન્ય
અન્ય
ક્યાંથી ટકે?
એકાંત!
મારો ખંડ સૂનો શાંત!
ને સામાન તો બસ આટલો –
બે ચાર ખુરશીઓ અને આ મેજ ને આ ખાટલો,
ને પુસ્તકો તો હોય જ્યાં ત્યાં, જે દિવસભર વાંચવાં;
કાગળ કલમ ને વીજદીવો, રાતભર હા, કાવ્ય સાથે રાચવા;
શું શાંત આ એકાંત!
એમાં એક આ જે ચિત્ત તે ના ક્લાંત;
જે કલ્લાક ચોવીસે પૂરા ચાલે; અને આ સાથ ચાલે કાળ,
જાણે હોડ મારા ચિત્તની સાથે બકે
તે એક આ ‘ટક, ટક!’ કહે ઘડિયાળ;
કિન્તુ માનવી તે કોઈની સદ્ભાવના ને સમજના
ટેકા વિના ક્યાંથી ટકે?
પ્રિયતમ મારો
પ્રિયતમ મારો ધીરે ધીરે પ્રેમપંથ પર ચાલે!
મુખ પર વિમલ શી કાંતિ,
પણ ચરણ વિશે તો ક્લાંતિ;
પ્રભુએ એનું હૃદય જલાવ્યું સતની અગ્નિજ્વાલે!
પ્રિયતમ મારો ધીરે ધીરે પ્રેમપંથ પર ચાલે!
પ્રિયતમ મારો ધીર ધરીને પ્રેમપંથ પર ચાલે!
એનાં અતલ નયનમાં જંપ,
પણ અંગ અંગમાં કંપ;
પ્રભુએ એનું ચિત્ત ચગાવ્યું સ્વપ્નસૃષ્ટિના તાલે!
પ્રિયતમ મારો ધીર ધરીને પ્રેમપંથ પર ચાલે!
પ્રિયતમ મારો ધીર ધરીને પ્રેમપંથ પર ચાલે!
એની કઠોર તપની બાની,
પણ સ્વરમાં કરુણા છાની;
પ્રભુએ એનું વક્ષ વીંધાવ્યું પડઘા અનંત વિશાલે!
પ્રિયતમ મારો ધીર ધરીને પ્રેમપંથ પર ચાલે!
પ્રિયતમ મારો ધીરે ધીરે પ્રેમપંથ પર ચાલે!
એ તો કઠોર કંપિત ક્લાંત,
પણ પ્રભુની સન્મુખ શાંત;
પ્રભુની પ્રભુતા જાણી માણી મેં તો એના વ્હાલે!
પ્રિયતમ મારો ધીરે ધીરે પ્રેમપંથ પર ચાલે!
૧૯૬૧