ધીરેન્દ્ર મહેતાની કવિતા/શાહમૃગ
૪૮.
શાહમૃગ
શાહમૃગ
હળવુંક હળવું
લગરીક ઊડવું
લઈને દેહ તણો આ ભાર...
હફડક કરતો
હેઠે પડતો દેહ
સાચવી એને મૂકવો પટ પર,
(ને) તોય
પંખીની ઓળખ લઈને જીવવું...
પાંખ?
પાંખ નામની
શા કામની?
અમે પહોંચીએ આકાશે?
-ના;
ભલે અમારી જાત પંખીની!
લોક ભૂમિનાં જો દેખે
તો અમે ઉચાળા ભરીએ
કોઈ અજાણ્યો ભય
અમારા પગે કરે સંચાર
ચક્કર તેજગતિનો
ચક્કરચક્કર ફરીએ...
હયાતી, તારો હોય આટલો ભાર!
એ ભાર ઉપાડી
આયખું આખું
દોડવું રે...
પણ કેટલું!
ઊડે છે ધૂળના ગોટેગોટા
વચાળે
રેતના ઢગલા
એમાં હફડક હફડક હફ્
ઢળકતી ડોક ઉપરથી ઢળતો
અમારા હોવાપણાનો ભાર
-એ જ અમારા સાચ તણો સ્વીકાર...
૩૦-૫-૨૦૧૨