બહુરંગી/ઘર એટલે...
એક વાર એક ડિઝાઇનર્સ હોમમાં મહેમાન થવાનું મને સદ્ભાગ્ય સાંપડેલું. ઍરપોર્ટથી મોડી રાતે તેમને ઘેર પહોંચી. જંગલમાં ભૂલો પડેલો માણસ જેમ સિંહની બોડમાં સૂઈ જાય ને સવારે જાગે ત્યારે ખરી સ્થિતિનું ભાન થાય તેવી મારી હાલત થઈ. સવારે ઊઠીને જોયું કે આ તો કોઈ ડેકૉરેટરનું સ્વપ્ન-ઘર છે. સવારે જ શરૂઆત થઈ. બેડમાંથી ઊઠીને નીચે પગ મૂકતાં ગ્રૅનાઇટનો મહાસાગર હિલોળા લેતો જણાયો. થોડા વખત પહેલાં જ હું સુરેશભાઈના બાપુજીને હૉસ્પિટલમાં મળવા ગઈ હતી. તેમનો પ્લાસ્ટરવાળો પગ આંખ આગળ ઝબકતો હતો. જાણે ‘મુજ વીતી તુજ વીતશે ધીરી બાપુડિયા’નો ચેતવણીનો ઘંટ! એટલે મેં પણ ધીરે ધીરે બાથરૂમમાં જઈ બેઝિનની પાસે ઊભા રહી પ્રથમ તો નળ જોયો, ના બાથરૂમ જોયો. મિરર પૉલિશ્ડ ગ્રૅનાઇટ ફિટિંગ્ઝ! ફિટિંગ્ઝ એટલે જાણે સોનાનું પક્ષી બેઠું હોય તેવો નળનો આકાર. જરા વાર જોયા પછી અંતે તો આ નળ છે ને એનું કામ પાણી આપવાનું એ વાતની યાદ આવતાં મેં નળને આ બાજુ ફેરવ્યો. નો વૉટર. તે બાજુ ફેરવ્યો. પણ પાણી નહિ. સ્વયંવરમાં નળને ન જોતાં દમયંતીની સ્થિતિ જેવી અહીં પણ વ્યાકુળતા. પાણીરૂપી આત્મા ક્યાં? આ નિર્જીવ નળના આત્માને જગાડવા મેં ‘જાગ દર્દે ઇશ્ક જાગ જાગ’ ગીત લલકાર્યું. આમ, કહીને નળને પાણી આપવા પાણી ચડાવવાસ્તો. ખેર, નળ તો ન જાગ્યો. પણ મારો દર્દમય અવાજ સાંભળી ગૃહિણી જાગી ગયાં. તરત ત્યાં આવી પહોંચ્યાં. મારી તકલીફ જોઈ હસી પડ્યાં. મને કહે, “આ નળ તો સ્પેશ્યલ ઇટલીથી મંગાવ્યા છે.” આહ! ઇટલીથી આવતી સોનેરી રંગની ને નામની ચીજોના જાદુ વિશે કોણ ભારતીય અજાણ્યો હોય? એટલે એમના ઇટાલિયન નળના પ્રભાવથી હું પરિચિત છું, એમ બતાવવા મેં કહ્યું, ‘ઓહો! એમ? અરે વાહ!’ તેઓ રાજી થયાં. મને કહે, “આ નળને આમ-તેમ ગોળ ફેરવવાનો નથી. એની આ પૂંછડીનો દાંડો ઊંચો કરવાનો છે.” આમ કહી તેમણે પક્ષીનળની પૂંછડી ઊંચી કરી અને પાણી વરસવા લાગ્યું. હાશ! તરસ્યા પાંડવો માટે અર્જુન જ્યારે તીર મારી ગંગાજી પ્રગટ કરતા, ત્યારે તેમને કેટલો આનંદ થતો હશે એની કલ્પના હું કરી શકી. હાથ-મોં ધોઈ હું બહાર હૉલમાં આવી. ઊફ! હૉલની બધી દીવાલો પર લાલપીળા રંગના એબ્સ્ટ્રેક્ટ પેઇન્ટિંગો લટકતાં હતાં. ટેબલ પર, વૉલ યુનિટ પર, જમીન પર મોંઘાદાટ ક્રિસ્ટલો ગોઠવ્યાં હતાં. પણ એ બધાં પર નજર ફરી વળી પછી જ્યાં સામે છેડે સ્થિર થઈ કે જરા કંપી ઊઠી. સામે છેડે હતું એક અતિ આધુનિક ડાઇનિંગ ટેબલ. ડેકોરેટર - ડિઝાઇનર મહાશયની ઉત્તમ કલ્પનાનું ફળ હતું. તેના નીચે પાયા ન હતા પણ થડનો આકાર ધરાવતું તોતિંગ લાકડું હતું. ઉપર ગોળ કાચ બેસાડેલો. ત્યાં સુધી તો ઠીક, પણ આ ગોળ કાચ ને તેની નીચે રિવૉલ્ડિંગ, ગોળ ગોળ ફરે તેવું લાકડાનું ટેબલ હતું. આઇડિયા એવો કે વચ્ચેના આ ગોળાકારમાં ખાવાની વાનગીઓ ગોઠવવાની. ટેબલ ફેરવીને જેને જોઈએ તે વાનગીનું વાસણ બરાબર તેની સામે આવે. સિમ્પલ વાત. જે જોઈએ તે લેવાનું. સિમ્પલ વાત એટલે? જ્યાં સુધી તમે ખાવા ન બેસો ત્યાં લગી. મારા યજમાન દંપતી અને તેમનો પુત્ર બ્રેકફાસ્ટની આઇટેમો બરાબર મધ્યમાં કાચ પર ગોઠવી મારી રાહ જોતાં હતાં. ટૉસ્ટ, માખણ, જામ, બટેટાપૌંઆ, ઈડલી, ચટણી, ચા, કૉફી, હૈયું તો હરખથી કૂદકો મારે તેવો આ સ્વાદોત્સવ હતો. હું હરખાતી બેઠી. પ્લેટમાં ટૉસ્ટ લીધો. જ્યાં માખણ લેવા જાઉં ત્યાં તો ઝૂમ... ટેબલ ફરી ગયું ને યજમાનપત્ની પાસે પહોંચી ગયું. તેમણે અતિ શાંતિથી પોતાની પ્લેટ સજાવી ન સજાવી ત્યાં ઝૂમ, તે ગોળ ફરી યજમાનપુત્ર તરફ ગયું. મારી સામે ચાની કીટલી આવી. ચા લેવા હાથ લંબાવું ત્યાં તો, યજમાને પોતાની તરફ ફેરવ્યું ને કીટલી સરકી ગઈ. તેઓ મારી જોડે વાતો કરતા જાય અને ખાતા જાય ને હું? સચિન બૅટિંગ કરતો હોય અને ફિલ્ડરો જેમ એકટસે બૉલને નજરમાં રાખે કે જેથી કૅચ કરી શકાય તેમ હું પણ વાતો કરું પણ નજર ટેબલ તરફ. વચ્ચેનો ગોળ ભાગ ફેરવવા જાઉં ન જાઉં ત્યાં તો તે સચિનના સિક્સરની જેમ યજમાનપત્નીના સ્ટૅન્ડમાં પહોંચી ગયું હોય! ‘અરે પ્રારબ્ધ તો ઘેલું, ન માગે દોડતું આવે’ એ કાવ્યપંક્તિ ગણગણતાં, પ્રારબ્ધમાં હશે તેટલું મળશે એવો ઉચ્ચ વિચાર ધારણ કરી મેં વાતોમાં મન પરોવ્યું. પ્રારબ્ધમાં એક કપ ચા, એક ટૉસ્ટ ને બે ચમચી બટેટાપૌંઆ હતા તે સ્વીકાર્યા. હા, વાતો કરી તેમના નવા ઘરની. પતિ મહાશય મને કહે, “આ મારી વાઇફ બકુને તો બધું લેટેસ્ટ જ ગમે. આ ઘર તમે જુઓ છો ને! પણ હવે તો અમે ઘરને હાઇટૅક બનાવવાનાં છીએ.” “હાઇટૅક?” હાઇટૅકની વાતોથી ઉત્સાહમાં આવીને બકુબહેને પણ હાઇજમ્પ માર્યો. મને કહે, “અરે, એકદમ મૉડર્ન! બધું કમ્પ્યૂટર પર જ કામ!” “અરે! આપણું ઘર જ ‘ઑનલાઇન’ છે.” પતિએ ઉત્સાહપૂર્વક જણાવ્યું. અસલ તો દીકરા-દીકરી વરાવવાનાં હોય ત્યારે સામી પાર્ટી “સીધી લાઇનના માણસો છે.” “છોકરો લાઇનસર છે.” આવાં સર્ટિફિકેટ આપતાં. એટલે અહીં પણ આ ગૃહપતિ પોતાના ઘરને આવું કંઈ સર્ટિફિકેટ આપતા હશે તેવું મને લાગ્યું. પણ ત્યાં તો તેમણે મારા હાથમાં એક કૅટલૉગ થમાવી દીધું. “બસ, આપણે તો જાપાનની ડિપાર્ટમેન્ટ સ્ટોરની વેબસાઈટ પર ક્લિક કરી દઈએ. તરત માહિતી હાજર. પછી તરત ઑનલાઇન જઈને જે ગમે તેનો ઑર્ડર આપી દઈએ. ઘરે ચીજ આવી જાય!” પતિએ માહિતી આપી. “બતાવોને બહેનને!” પત્નીએ ટહુકો કર્યો એમ કહેવું જોઈએ. પણ અહીંયાં ટહુકા કરતાંય હૃદયનો ઊછળતો આનંદ શબ્દોના એક વિસ્ફોટ જેવો લાગ્યો. આજ્ઞાનું પાલન કરી પતિએ તરત તેમના કમ્પ્યૂટર પર ક્લિક કરી જાપાનીઝ ડિપાર્ટમેન્ટ સ્ટૉરની વેબ ખોલી. “જોજો હોં! જોવા જેવું છે.” પત્નીએ કહ્યું. પતિએ માઉસ ક્લિક કરી ચિત્રો બતાવવા માંડ્યાં. સાથે રનિંગ કૉમેન્ટરી. “આ છે જાપાનીઝ ઇલેક્ટ્રોનિક ગૅજેટો વેચતી કંપનીનો સ્ટોર. જોયું અહીંયાં જાતજાતની અવનવી ચીજો મળે. જુઓ, આ ઇલેક્ટ્રિક ઝાડુ. ઘર તો એવું સાફ કરે! જે પાવરફુલ વેક્યૂમ છે કે ઘરનો કચરો બધો તણાઈ જાય. પણ જોકે ત્યારે નાનાં બાળકો ઘરમાં ન રાખવાં તેવી તકેદારી રાખવા કંપની સૂચવે છે. વળી, આ છે કિચન કૅબિનેટો. એક વાર શીખવી દો એટલે કબાટમાં શું-શું છે તે બોલવા માંડે. કબાટ ખોલવાની જરૂર નહિ. આ જોયું? બેઝિન. તમારાં પગલાંનો અવાજ જેવો એના સેન્સરમાં ઝિલાય કે પાણીનો ફુવારો નીકળે. સીધું મોઢું જ ધરવાનું. બસ કાંઈ મહેનત જ નહિ.” “અરે, ઓલો રોબોટ બતાવો રોબોટ.” પત્નીએ ફરી ટહુકો કર્યો. “હા, હા, અમારે આને રોબોટ બહુ ગમે. હવે જુઓ, આ રોબોટ તમારાં કપડાં કાઢી આપે. મશીનમાં નાખે, ઇસ્ત્રી કરે. આ જોયો, આ! અરે, આ રોબોટ નથી, ખાલી તેના પગ છે. તે તમારા પગ પર પહેરી દેવાના એટલે તે ચાલે ને તમારા પગને આરામ.” “અદ્ભુત!” “પેલો રોબોટ બતાવો ને!” “હા, હા. જુઓ આ રોબોટ. નાનો દેખાય છે, કારણ કે તે બાળક છે પણ, અરે તેને એક હજાર ગીત આવડે છે! બસ, ઘરમાં જ્યાં તમે જાવ ત્યાં તમારી પાછળ પાછળ ફરે અને ગીતો ગાય. પછી કૅસેટોની ઝંઝટ જ નહીં.” “અમે ઑર્ડર પણ કરી દીધેલો. પણ...” “પણ શું? એને હિંદી ગીતો ન આવડે?” “આવડે, આવડે, ના શું આવડે? પણ થયું એવું કે આ કંપનીના માલિકે વધારે વેપલો કરવો હતો એટલે મને ઈ-મેઈલ કર્યો કે તમારે ઘરે અમારો બાબો રોબોટ એકલો પડી જાય એટલે બે-ત્રણ ખરીદો.” “તો?” “અરે એ ભાયડાને ખબર નહિ કે અહીં હું ગુજરાતી વેપારી મૂઓ છું. મેં સામું કીધું કે તો એની માને ભેગી મોકલ તારે ખર્ચે! એટલે તરત ઠેકાણે આવ્યો. તરત કબૂલ થયો પછી અમે એને તરત આપણી કૅસેટો મોકલી દીધી. કેમ, ગીતો તો આપણાં જ જોઈએ, ને?” “હાસ્તો!” “ને મહિનામાં તો રોબોટ આવી પહોંચ્યો. બહેન, કસ્ટમમાં તો કંઈ લોચા થયા છે! કસ્ટમવાળા કહે કે આમાં બૉમ્બ ભર્યા છે. અમે એને સમજાવ્યો કે ભાઈ, અમારો રોબોટ તો સંગીતકાર છે ને આતંકવાદી નથી તો વળી કસ્ટમ ઑફિસર કહે, “ઘણાખરા સંગીતકારો આતંકવાદી જ હોય છે. ઊલટા આતંકવાદી એક વાર બૉમ્બ ફેંકી નાસી જાય જ્યારે આ સંગીતકારો તો રોજ નવી આલ્બમો બહાર પાડી પબ્લિકને ઇન્જર કરે છે." આ સાંભળીને મને કસ્ટમ ઑફિસરની બુદ્ધિ માટે માન થયું. પણ તે પ્રગટ ન કરતાં મેં કહ્યું, “બિચારો બાબો, આપણા ઇન્ડિયા માટે એ શું માનશે?” “તે જ સ્તો. પછી તો વળી ડ્યૂટી ભરીને ઘરે લઈ આવ્યા. અમારે બકુને જ બહુ હોંશ હતી. બધું બરાબર સૂચના અનુસાર ગોઠવી દીધું. વહેલી સવારે બકુ તો નહાઈ-ધોઈ આ બાજુ ભગવાનની પૂજા કરવા બેઠી ને આ બાજુ મેં બટન દબાવ્યું." “ઓહો! એટલું વહેલું?” “હાસ્તો, ભજન સાથે જ સવાર પડે ને પ્રભુની પૂજા થાય તો આપણો માંહ્યલો રાજી થાય. બટન દબાવ્યું ને રોબોટે ગાવા માંડ્યું : “ગેટ અપ યૂ સીલી શૅપર્ડ ગેટ અપ. હૂ વીલ વર્ક વિધાઉટ યૂ?” “હેં? એટલે?” આ વખતે પત્નીના અવાજમાં ટહુકો નહિ, પણ જાણે કિશોરકુમારના ‘દુઃખી મન મેરે’ના ગીતનો સૂર હતો. “હા જુઓ ને. રોબોટના ગીતનો રાગ તો અસ્સલ આપણા ‘જાગને જાદવા’નો હતો હોં! પણ આ નરસિંહ મહેતાના ભજનની કૅસેટ અમે તો ગુજરાતીમાં જ મોકલી હતી, તો આ વળી અંગ્રેજી ક્યાંથી આવ્યું?” દેખીતું હતું કે તેમનો માંહ્યલો રાજી ન હતો. “તો પછી? તમે ફરિયાદ ન કરી?" “કરીને. તરત ઈ-મેઈલ મોકલ્યો કે તમારો રોબોટ અંગ્રેજીમાં ગાય છે.” “જાપાનીઝ તો બહુ પ્રામાણિક હોય છે, તેથી તેમણે તમારી માફી માંગી હશે.” “કંપનીનો મોટો કાગળ આવ્યો, તેય એના સ્પેશિયલ કુરિયર સાથે. લખ્યું’તું કે અમે તમારી કૅસેટો રોબોટને શિખડાવવા ફીડ કરી પણ રોબોટ તો એમ જ કહે, “લેન્ગવેજ અનનોન.” એટલે અમારે તેનું અંગ્રેજી કરીને ગીતો ગવડાવવા પડ્યાં.” ઓહ, વાત સ્પષ્ટ હતી. રોબોટમાં રહેલા કમ્પ્યૂટરે અજાણ્યા શબ્દો રિજેક્ટ કર્યા હશે ને પછી કંપનીએ ખાસ ઇન્ડિયન એમ્બેસીમાં રિક્વેસ્ટ કરી ભાષાંતરકાર શોધી તેનું અંગ્રેજી કરાવ્યું હશે. ત્યાં તો પત્ની ઉદારતાથી બોલ્યાં, “હશે, આપણી જ ભૂલ કહેવાય નહિ? બિચારા જાપાનીઝ બાબા રોબોટને ગુજરાતી ક્યાંથી આવડે?” બરાબર છે. નરસિંહની આ હાલત તો મીરાંબાઈનાં “પગ ઘૂંઘરું બાંધ મીરાં નાચી રે” – ટાઇંગ એન્કલેટ્સ મીરાં ડાન્સ્ડ “– ડોન્ટ ગો નીયર બ્લૅક કલર”ની તો વાત જ શી કરવી? એ સાંભળીને આપણો માંહ્યલો રાજી થોડો થાય? “તો હવે રોબોટ શું કરે છે?” “શું કરે? અમે પાછો મોકલ્યો. આમેય નાનો હતો એટલે અમને થયું કે એકલા એનો જીવ મૂંઝાતો હશે.” “રોબોટને જીવ થોડો હોય?” “યસ, યુ આર રાઈટ.” નરસિંહે જ કહ્યું છે ને ‘જડમાં ચેતન કરી જાણવો, પકડી પ્રેમે સંજીવન મૂળી’ તે પેલા રોબોટમાં “લાઇફ્લેસ ઇઝ વિથ લાઇફ વિથ લવ” એમ કંઈ ગવાયું હશે ને રોબોટ ચેતનવંતો બની ગયો હશે. “આ એક વાર મારી વાઇફથી કંઈ રિમોટ દબાઈ ગયો તો એ બાબલો તો શું કાંઈ ગાય ને નાચે. એની ભાષામાં હોં!” “પણ ગુજરાતી ન આવડે ને? મને તો એવી હોંશ કે હું સવારે પૂજા કરું ને રોબોટ ભજન ગાય ને ઘંટડી વગાડે પણ...” આટલું કહી તેમણે નિસાસો નાખ્યો. અહા... મારી આંખો આગળ એવી એક સંસ્કૃતિસંગમની મેઘધનુષીય નવીન સૃષ્ટિ ખડી થઈ ગઈ! જ્યાં વિવિધ સંસ્કૃતિઓનો સંગમ થતો હોય. પૂર્વનાં બકુબહેન ઠાકોરજીની પૂજા કરે ને યંત્રયુગનો રોબોટ ઘંટડી વગાડે. પૂર્વની ધર્મપરાયણતા અને પશ્ચિમની ભૌતિકવાદની સંસ્કૃતિ એકરૂપ થતી હતી. જોકે જાપાન તો દૂર પૂર્વના પ્રદેશમાં આવી જાય, પણ સુજ્ઞ વાચકો મારા કહેવાનો મતલબ પામી ગયા હશે. એથીય આગળ વધીને હું જોઉં છું તો જાપાનીઝ રોબોટે ગુજરાતી શીખી લીધું હશે ને ‘કૃષ્ણ ગોવાળિયા’ ગાતો - નાચતો હશે... ખેર, હાલ પૂરતું તો એ નવીન ઝગમગતું દૃશ્ય મનમાં ફરી વીંટાળી દઈ હું વાસ્તવિકતાની ધરતી પર આવી. “ચાલો, તમને ઘર બતાવું.” પત્ની બકુએ ઉત્સાહપૂર્વક કહ્યું. તેમણે હોંશથી તેમના ઘરની ગાઇડેડ ટૂર કરાવી. દીવાનખાનાનાં ચિત્રો કેટલામાં ખરીદ્યાં ને બેડરૂમનું આખું ફર્નિચર ઇટલીથી શિપમેંટમાં અહીં આવ્યું તે જણાવ્યું. અહીંના સુથારો (ઇડિયટ ઇન્ડિયન્સ) ઇટાલિયન ભાષામાં લખેલી સૂચનાઓ બરાબર વાંચી ન શકતા તે ઇટાલીના રાજદૂતાવાસમાં જઈને તે વંચાવ્યું હતું તેય કહ્યું. દુઃખી અવાજે તે પણ કહ્યું કે મૂરખા સુથારો સૂચના બરાબર ન સમજી શકતાં ટ્રોલીનાં પૈડાં બેડને ફિટ કર્યાં ને “જેવા ઈ રાતના નસકોરાં બોલાવે કે આખો પલંગ આમ સામી બાજુ સરી જાય!" “આ અમારું જીમ.” પતિએ ઉત્સાહથી કહ્યું. “આ મશીન વાપરો એટલે દોડવાની કસરત થાય ને આમાં તો હોડીનાં હલેસાં ચલાવતાં હોઈએ તેટલી કસરત થાય ને આ..." જોકે મશીનોની કામગીરી પણ તેમનાં પૅમ્ફલૅટોમાંથી હોંશે હોંશે તેમણે વાંચી હતી. કારણ કે મશીનો બધાં ખોખામાં અકબંધ હતાં. હાસ્તો, પ્રભુને પામવા હોય તો ઘણા શ્રદ્ધાળુ બિચારા પાઠપૂજા, વ્રત-તપ, ઉપવાસ વગેરે કરતાં હોય પણ સાચો ભક્ત તો જાણે કે પ્રભુની કૃપાદૃષ્ટિ એકવાર પડે તેટલું જ બસ છે. ભવસાગર પાર થઈ જશે. આ કુટુંબ પણ આવી શ્રદ્ધા પર જીવતું હતું. વજન ઓછું કરવા ડાયેટિંગ કે સુડોળ કાયા પામવા કસરતોની શી જરૂર હતી? બસ, મશીનોની કૃપાદૃષ્ટિથી જ આશા પરિપૂર્ણ થઈ જશે. એટલે મશીનો ખોખામાં હતાં ને “બસ હવે નિરાંતે ગોઠવી દઈશું.” ની શ્રદ્ધાનો સહારો હતો. હાઇટૅક પ્રેમી ગૃહિણીનું કિચન અલ્ટ્રામૉડર્ન હતું. માઇક્રોવેવ અવન, લોટ ગૂંદવાનાં ને ફળોના રસ કાઢવાનાં, સફરજન કાપ્યા વિના અંદરનો કઠણ ભાગ ખેંચી લે ને કાંદાને કાપી મોગરાના ફૂલનો આકાર આપે તેવાં મશીનો હતાં. ખૂણામાં મોટું તોતિંગ રેફ્રિજરેટર હતું. આખું વર્ષ ચાલે તેટલો ગાજરનો હલવો ને સમોસાં, પાતરાં, ચીઝ, અતિ ચોખ્ખું ઘી – રાજાના રસોડે શોભે તેવી રસભરી સામગ્રીઓનો શો ઠાઠ! પણ તોય ગૃહિણી પ્રસન્ન ન હતાં. નિઃશ્વાસ નાખી તે બોલ્યાં, “મારે તો લેટેસ્ટ ફ્રિજ જ લેવું હતું.” “લેટેસ્ટ એટલે? ફ્રોસ્ટ ફ્રી?” મેં પૂછ્યું. ન પૂછ્યું હોત તો સારું હતું. કારણ ગૃહિણી ઘવાયાં. “હોય કાંઈ? એ તો બહુ જૂની આઇટમ થઈ ગઈ. આ તો હમણાં જાપાનમાં શોધાયાં છે. તેમાં કમ્પ્યૂટર હોય જાતજાતનાં. બધી અંદર રાખેલી ચીજોના ટેમ્પરેચરનું માપ રાખે!” “એ તો બહુ સરસ.” “મારે એ જ લેવું’તું પણ એમણે ના પાડી. એમાં એક છાનું મશીન હોય. ઈ તમારો ફોટો પાડી લ્યે ને તમારું વજન જાણી લે. વજન વધારે હોય તો આઇસક્રીમ ને ચીઝનાં કમ્પાર્ટમેન્ટ જ ન ખૂલે.” બિચારા પતિદેવ ના જ પાડે ને? દિવસમાં કેટલી વાર ફ્રિજ ખોલે છે, તેના ફોટા પડે ને કમ્પ્યૂટર જો વજન જાણી જાય તો આઇસક્રીમ ચીઝ શું સલાડનાંય ખાનાં ન ખોલે એ વાત પતિદેવ જાણતા હતા! ખેર, મને થયું કે આમાં પેલાં જીમનાં મશીનો તેમની કૃપાદૃષ્ટિનો પાવર ગમે તેટલો વધારે તોય કંઈ ખાસ અસર થવાની નથી. ગૃહયાત્રા પૂરી કરી અમે જરા રિલેક્સ થવા ડ્રૉઇંગ રૂમમાં બેઠાં.
ઇલા આરબ મહેતા
‘ઘર એટલે’માંથી