ધીરેન્દ્ર મહેતાની કવિતા/પવન દેખાડ
૫૨.
પવન દેખાડ!
પવન દેખાડ!
મા, મને તું પવન દેખાડ!
વાસ ઉપર એ દોટ મૂકે છે,
ફૂલની સાથે બાઝે;
ઝાડમાં સંતાકૂકડી રમતો,
સવાર - બપોર - સાંજે!
પાલવમાં તું ના સંતાડ!
મા, મને તું પવન દેખાડ!
ઝટપટ નાસી જાય કહીંક એ,
મારા વાળને ફેંદી;
છૂમંતર એ થાય ઘડીકમાં,
એવો છે એ ભેદી!
કદી કરું હું આવાં લાડ!
મા, મને તું પવન દેખાડ!
૩૧-૧-’૮૧