નયન હ. દેસાઈની કાવ્યસંપદા/એમ અચાનક યાદનો રેલો...
એમ અચાનક યાદનો રેલો મનને ભીંજવી જાયઃ જનાવર જીવતાં ઝાલ્યાં જાય
ઘર લીલુંછમ ડાળખીવાળું ઝાડ બનીને આંખમાં ઝૂકી જાયઃ જનાવર જીવતાં ઝાલ્યાં જાય
આંખની ઝૂલણ વેલની ફોરન છેક બારીએ જઈને બેસેઃ સળિયા સમેત લાગણી ઊડી જાય
આપણો પગરવ પાંખ બની ફફડાટ કરે ને ટહુકા ખરી જાયઃ જનાવર જીવતાં ઝાલ્યાં જાય
આપણે મુદ્દલ અવાવરું ને આપણી વચ્ચે સાંજના ઝાંખા પડછાયાનો મ્હેલ ઊભો ચણાય
આપણી વચ્ચે એક નદી તે પુલથી જુદી થાયઃ તોય નદી કહેવાયઃ જનાવર જીવતાં ઝાલ્યાં જાય
કોઈની ભૂરી યાદનું આકાશ એટલું ઝૂંકે એટલું ઝૂંકે, જળ બિલોરી અશ્રુઓ પણ ઝળહળાં થઈ જાય
રાફડો બાંધી લોહીમાં રહેતા ડાહ્યાડમરા એક માણસને પડછાયો પી જાયઃ જનાવર જીવતાં ઝાલ્યાં જાય
એમ તો રાજા, રાજમાં તારા મેઘ સારો છે, મોલ સારો છે, વાવ સરોવર જળ ભર્યા છલકાય
તોય અજાણી વેદના ચોરે ચૌટે, પાદર, પોળ ગલીને શેરીએ ડોકાયઃ જનાવર જીવતાં ઝાલ્યાં જાય