બહુરંગી/જોયા, મોહ્યા અને લઈ આવ્યા

જોયા, મોહ્યા અને લઈ આવ્યા

એમનું એટલે કે મારા પતિનું મન ઘણો વખત થયા એનામાં ભમતું હતું. રાત દા’ડો એને મેળવવાના જ વિચાર કરતા હતા ને એના રહેઠાણ આગળ જ્યારે ને ત્યારે પેલા રોમિયા જેમ, ઊભા રહી જતા હતા, ને એને નીરખ્યા જ કરતા હતા... નીરખ્યા જ કરતા હતા. આ બધું હું સમજી ગઈ હતી. છતાં મને એમના પર ભરોસો હતો. થતું હતું કે, એ મને ચાહે છે એટલે કદાપિ બીજીનો વિચાર કરે જ નહિ, ઉપરાંત એને મેળવવી એ કંઈ મને મેળવવા જેટલી સહેલી વાત પણ નહોતી. આવા ભરોસામાં પણ હું જરા ભ્રમણામાં રહી ગઈ હતી. પરંતુ એમનો સ્વભાવ સમજવામાં હું ગોથું ખાઈ ગઈ. એ કોઈ પણ વસ્તુ કરવા ધારે કે મેળવવા ધારે તો મેળવીને જ રહે તે હું જાણતી. ને મારી સાથે પ્રેમમાં પડ્યા હતા, ત્યારે મારાં માતાપિતાની મરજી કે એમનાં માતાપિતાની મરજી વિરુદ્ધ પણ મને મેળવીને જ જંપ્યા હતા ને! જોકે એમાં મારો સાથ પણ હતો જ. આવા મારા પતિ, જે રોજ ઊઠીને ડંફાશ મારતા : ‘ચારુ! હું તને જ ચાહું છું ને તને જ ચાહીશ - જીવનભર.’ એ જ ઊઠીને બીજી પર મોહ્યા ને એટલેથી જ ન અટકતાં રીતસર એને ઘેર પણ લઈ આવ્યા અને જ્યારે એની સાથે ઘરમાં પ્રવેશ્યા ત્યારે એમના મોં પરનો આનંદ જોઈને મારા તો મોતિયા જ મરી ગયા – બારે વહાણ બૂડી ગયાં! મેં ભોળીએ માન્યું હતું કે એ શરમાશે, એમને સંકોચ થશે, આવું કરવા માટે દુઃખ થશે; પરંતુ ના રે ના. એમણે તો હસતે મોંએ છાતી કાઢીને પેલીને બતાવતાં મને પૂછ્યું : ‘જો ચારુ, જો લાગે છે ને ફાંકડી! જોતાં જ આંખને ગમી જાય, ને હૈયે વસી જાય એવી જ છે ને?’ આટલી નફ્ફટાઈથી પેલીનાં વખાણ મારી સામે કરશે એમ તો મેં ધાર્યું જ નહોતું. મેં એમની સામે જોયું તો એમની નજર તો પેલી સામે ખોડાયેલી હતી. મને ખૂબ ક્રોધ આવ્યો ને મેં કહી દીધું : ‘મેં નહોતું ધાર્યું કે તમે આ રીતે ભાન ભૂલશો, એની પાછળ આમ ગાંડા થશો ને ઘરમાં લઈ આવશો!’ “જો ચારુ, આ ગાંડપણ નથી.” એમણે કહ્યું. “તો બીજું શું છે તે કહેશો?” “કહેવું હોય તો કહી શકાય કે પહેલી નજરનો પ્રેમ છે. નજરે જોઈને થયું કે, આ જ જોઈએ.... બસ આ જ. ભલે આના માટે ભિખારી થવું પડે, પણ આ મળે તો જીવનમાં મજા, બાકી જીવન નિરસ.” એમ કહીને એમણે પેલીને આલિંગન દીધું ને વાહ રે એ પણ કેવી? જાણે લજામણીનો છોડ! સ્પર્શ થતાં એ કંપતા પાંદડા જેવી કંપી ઊઠતી. જાણે એનામાં નવું ચેતન જાગી ઊઠ્યું. ક્ષણ તો મને પણ થયું કે, જાણે એ એકબીજાને માટે જ હતાં; પરંતુ એ ક્ષણને મેં હટાવી દીધી, ને કહ્યું : “મારામાં એવું શું નહોતું કે જે એનામાં છે?” “ચારુ! તારી અને આની સરખામણી થઈ શકે ખરી? તું મારી પત્ની છે. કબૂલ છે. તને પરણ્યો છું, કબૂલ છે, પ્રેમ કરીને પરણ્યો છું તે પણ કબૂલ છે, ને પ્રેમના પ્રતીક રૂપે બાબો પણ છે, તે પણ કબૂલ છે. છતાંયે, ક્યાં તું? અને ક્યાં આ? તારી સાથે બહાર નીકળતો, ત્યારે જાણીતા-અજાણ્યા સૌ કહેતા : “ઠીક છે મારા ભાઈ, સુખી લાગે છે. પણ હવે જ્યાં આને લઈને નીકળીશ ત્યારે કહેવાના : “વાહ... ફાંકડી લઈ આવ્યો છે!” “ને એ ફાંકડી કંઈ મફત નહિ મળી હોય?” મારાથી પૂછાઈ જવાયું. “જો ચારુ! સાધારણ વસ્તુ પણ મફતમાં મળતી નથી તો આ તો સોસાયટીમાં મારા મોભામાં ચાર ચાંદ લગાડે એવી છે. એ મફ્ત કેમ મળે? એના માલિક અર્થાત્ એના ધણી પાસેથી લઈ આવ્યો છું.” “કોઈની બૈરીને ઉપાડી લાવ્યા છો એમ ને?” “મને તો હતું જ કે, તું અર્થનો અનર્થ કરીશ. માલિક, ધણી એટલે કે, જેનો એના પર હક્ક હતો તે. ને કુંવારી કન્યા પર પિતાનો હક્ક હોય છે, તેમ આના પર... પણ જવા દે એ વાત. એટલું જ તારા માટે જાણવું જરૂરી છે કે એના માટે મારે ખાસી કિંમત ચૂકવવી પડી છે, પણ એ એને લાયક છે. તું જ કહે, છે કે નહિ?" ‘એની કિંમત ચૂકવી અને મને પરણ્યા’તા ત્યારે!’ મેં ક્રોધમાં પૂછી નાખ્યું. “ત્યારે તો તારા બાપુ પાસેથી ઉપરથી મેળવ્યું’તું. એટલે જ તો કહું છું કે ક્યાં તું અને ક્યાં આ? આના માટે હું તો શું, બીજા અનેક આથી વધુ ચૂકવવા તૈયાર હતા. નસીબ માન કે મને મળી ગઈ!” “નસીબ? કોનાં નસીબ?” મેં રડતાં-રડતાં પૂછ્યું. ‘આપણાં બંનેનાં, ચારુ! તું સમજતી કેમ નથી? આના આવવાથી તને કશી જ તકલીફ પડવાની નથી, ઊલટાનું તારું સુખ વધવાનું છે. આ ફક્ત મારી જ બનીને નથી આવી, આપણા બંનેની બનીને આવી છે.’ “તમે શું બોલો છો એનું પણ તમને ભાન નથી રહ્યું, હું બેઠાં આ ઘરમાં તમે એને લાવો તો ખરા?” “એને લાવ્યો તો છું જ.” એમણે પેલીના દેહ પર હાથ ફેરવતાં કહ્યું. ને હું ક્રોધથી ગરજી ઊઠી : “મારી આંખ આગળથી એને દૂર કરો. હું બેઠાં તમે બીજીને ઘરમાં કેમ લાવો છો તે જોઉં છું. તમે જો માનતા હો કે ચારુ ભલી છે, તે છૂટાછેડા આપી દેશે, તો તમે ખાંડ ખાઓ છો. કદી હું છૂટાછેડા આપવાની નથી ને નથી જ.” મારા બૂમબરાડા કે પડતાં આંસુની તેમના પર કશી જ અસર ન થઈ. એ તો હસવા લાગ્યા ને હસતા હસતા બોલ્યા : “ચારુ! તને કોણે કહ્યું કે હું એની સાથે પરણવાનો છું?” “તો શું કરવાના છો? એમ ને એમ ઘરમાં રાખવાના છો?” “Yes, અને એ વાત એણે મંજૂર રાખી છે. you see, કાયદાથી પરણી ન શકાય તે હું જાણું છું ને તું કંઈ મને છૂટો નહિ જ કરે તે પણ જાણું છું. ને તેથી જ અમે નક્કી કર્યું છે કે હું પરણેલો તારી સાથે જ રહીશ... ને પ્રેમ એને કરીશ, ને એ આપણી સાથે રહેશે. જોયું ને કેવો રસ્તો કાઢ્યો છે?" “હું એની સાથે એક ક્ષણ પણ આ ઘરમાં રહેવા માગતી નથી.” મેં ચીસ પાડીને કહ્યું. “મને હતું જ કે તું આડી થવાની જ.” “આને તમે આડું થવાનું કહો છો? તમને મારો વિચાર પણ આવતો નથી?” “એ વાત જવા દે. તારો સ્વભાવ હું જાણતો જ હતો તેથી મેં આના માટે ખાસ જગ્યાનો બંદોબસ્ત પણ કર્યો છે. એને ત્યાં રાખીશ.” “અને પછી તમે પણ ત્યાં જ રહેશો એની સાથે જ – કહી દો ને?” “છેક એમ તો નહિ જ... થોડો વખત તારી સાથે પણ ગાળીશ!” “નફ્ફટાઈની પણ હદ હોય છે કે નહિ? હું તમારી સાથે પરણીને આવી છું, સમજ્યા. તમે સોળેસોળ આના મારા છો, મારા જ, બીજી કોઈ એમાં ભાગ પડાવે તે હું સાંખી લેવાની નથી.” “જો ચારુ! હવે તો હું એને લઈ આવ્યો છું... ને એ મારી બની ચૂકી છે ને મારી ઇચ્છા છે કે આપણે ત્રણેય સંપીને રહીએ. અને એક વાત કહી દઉં. આ કંઈ તારા જેવી ઈર્ષાળુ નથી. એ તો સાથે રહેવું પસંદ કરે જ છે. બોલ, તારો શો વિચાર છે? હા કે ના?..." અને હું મારો ગુસ્સો સમાવીને આંસુ લૂછીને એમની સામે જોતી જ રહી, ને એમણે તે ક્ષણે મારી સામે એવી રીતે જોયું કે.... મેં એમની વાત કબૂલી લીધી. મનને મનાવી લીધું. થયું કે એમણે પેલીને માથે મારી જ છે તો હવે સહ્યે જ છૂટકો છે. આમ એ અમારી સાથે રહેવા લાગી ને અમે ત્રણેય સાથે બહાર પણ જવા લાગ્યાં. જોકે ઘણી વાર તો મારા પતિ એકલા જ એની સાથે જતા ને એની જેટલી ખેવના કરતા તેની અર્ધી પણ મારી કરતા નહિ. પેલીને તો જૂઈના ફૂલની જેમ જાળવતા. એને ક્યાંઈ તડકો ન લાગી જાય, ક્યાંય એ રૂપાળીનો રંગ ઝાંખો ન પડી જાય તે માટે ખૂબ જ ધ્યાન રાખતા. રસ્તે ચાલતા એમની “એને” ક્યાંય ખાડાટેકરા ન નડે તે માટે સજાગ રહેતા. પેલીના દેહને જરીએ કષ્ટ પડે તો એ સાંખી શકતા નહિ, ને રસ્તે ચાલતાં જરા પણ પરસેવો થાય, કે એના દેહ પર સહેજ પણ રજ ઊડે તો એ મારા જ હાથે, ટીનોપોલ નાખીને, ધોયેલા ધોળા દૂધ જેવા રૂમાલથી એની કાયાને કુમાશથી લૂછી નાખતા, ને એ જોઈને હું બળી જતી. પણ કશું જ બોલી શકતી નહિ, બોલું તો એટલું સુખ પણ છીનવાઈ જવાનો ભય રહેતો હતો. ગુસ્સો તો ખૂબ જ આવતો, થતું કે એ કેવી નસીબદાર છે! એના કેટલાં જતન કરે છે! થતું કે અરેરે! એકાદ વાર પણ એમના માટે જ રોટલી બનાવતી વખતે, મારા કપાળે જામેલા પ્રસ્વેદનાં બિંદુઓ એમણે લૂછ્યાં હોત, પ્રસ્વેદ નહિ તો એકાદ વાર મારા અશ્રુબિંદુઓ લૂછીને પૂછ્યું હોત કે : ‘ચારુ ડાર્લિંગ! કેમ આ બિંદુઓ પડ્યાં?’ પણ ક્યાંથી પૂછે? કારણ કે એ પતિ હતા અને હું પત્ની – જ્યારે આ તો lovers છે. ખરેખર, પરણેલા કરતાં પ્રેમીઓના ભાવ વધુ છે, ઘણા વધુ છે. પણ આવું કેમ? એમ પ્રશ્ન ઊઠ્યા જ કરતો. મારા પતિએ એના મોહમાં અંધ બની જઈને એના માટે ખાસા રૂપિયા ખર્ચી નાખ્યા હતા, અને એની તાણ હવે અમારે ભોગવવી પડતી હતી – જાણે ઘેર એક સફેદ હાથી જ બાંધી આણ્યો હતો, હાથી નહિ હોં, હાથણી જ. એનો રોજનો ખર્ચ પણ કંઈ ઓછો આવતો નહોતો. દર મહિને એના પર કરેલ ખર્ચનાં બિલ ભરતાં નવનેજાં પાણી ચઢતાં, છતાં એ મોટા ઉપાડે ને લોકોમાં મોભો વધારવા ને સોસાયટીમાં રુઆબથી સાથે ફરી શકે એવી લાવ્યા હતા તે હવે તો એને પાલવવી જ રહી. કોઈ વાર તો એ પણ કંટાળીને બોલી જતા : “ચારુ, તું છે તે સારું છે કે આટલી કકસરથી ઘર ચલાવે છે. બાકી પેલીનો ખર્ચ તો કેડ ભાંગી નાંખે એવો છે.” ને હું ચીડમાં કહેતી : ‘તમે તો એ જ લાગના છો. એક ઘોડે ચડવાની તો તાકાત નહોતી, ત્યાં બબ્બે ઘોડે ચડવાના કોડ જાગ્યા, તો ભોગવો હવે.’ ને ઉમેરતી : “કોઈક વાર તો મનેય એવું થાય છે કે હું પણ ખર્ચ કરું, ને તમારી આંખ ઉઘાડી નાખું.” આમ, અમારી વચ્ચે ચકમક જામતી, મન ખાટાં થતાં ને પાછાં એક થઈ બહાર જતાં ને બહારના માણસો તો જુઓ! બીજા તો ઠીક, પણ સગાંવહાલાં ને મિત્રો પણ પેલીનાં જ વખાણ કરે. ને મને થાય કે, “અરેરે, દુનિયામાં કોઈ કોઈનું નથી. ખરી રીતે તો એ સૌએ એમને વારવા જોઈએ કે નહિ? કહી દેવું જોઈએ ને કે પેલીને સાથે લઈને આવશો તો અમારા ઘરમાં પ્રવેશ નહિ મળે. કહેવું જોઈએ કે અમે તો ચારુને જ જાણીએ છીએ... બીજીને અમે જાણતા નથી ને જાણવા માગતાંયે નથી.” પણ ના રે ના. એવું કોઈએ ન કહ્યું. સૌએ પેલીને અપનાવી લીધી, એનાં વખાણ કર્યાં, એટલું જ નહિ એની સાથે જ બધે જવા પણ લાગ્યા. આવી દુનિયા જોઈને મારું મન ખાટું ને ખારું થઈ ગયું ને એ ખારી દુનિયામાં મારે પેલીનાં નખરાં જોતાં દાડા વિતાવવા પડતા. મારા પતિ હવે થોડા થોડા વહેમી પણ થતા જતા હતા, કારણ કે પેલી નટખટ નખરાળી સૌને ગમી જતી. કોઈ વાર તો મિત્રો કહેતા : ‘રોહિત! એને અમે લઈ જઈએ!’ ને એ બોલી ઊઠતા : “એને એકલીને નહિ મોકલું. કહેતા હો તો અમે બંને સાથે આવીએ.” ને મને થતું કે એ જ લાગના છે... લઈ આવ્યા છે તે કરે હવે ચોકી. એક વાર તો એમની ગેરહાજરીમાં રમેશભાઈ એને ઉપાડી જ ગયા, ને તે દા’ડે જ અકસ્માત થયો. પેલીને સારો એવો માર વાગ્યો ને હૉસ્પિટલમાં રાખવી પડી. એમણે આવીને એ હકીકત જાણી ત્યારે બાપ રે! શું બૂમબરાડા પાડ્યા’તા ને એના ખાતર મને પણ ખૂબ સંભળાવ્યું, છતાં હું ચૂપ રહી હતી, કારણ કે જાણતી હતી કે હું કંઈક પણ બોલીશ તો ભડકો જ થવાનો છે. દોડતા જ એને જ્યાં રાખી હતી ત્યાં એ પહોંચી ગયા. એના ઘા જોયા. એના પર કરેલ પાટાપિંડી જોયાં ને એમની આંખો ભીની થઈ ગઈ. પણ એના ખાસ નિષ્ણાત ડૉક્ટરે કહ્યું કે, ‘ચિંતા કરવા જેવું કંઈ જ નથી, થોડા દા’ડામાં જ એ ઊભી થઈ જશે.’ “પણ એના કોઈ અંગઉપાંગને...” “કશી જ હરકત આવવાની નથી.” પેલાએ એમનું વાક્ય પૂરું કર્યું ને એમણે નિરાંતનો શ્વાસ લીધો. થોડા વખતમાં એ પાછી આવી ગઈ ને એના મનમાં એમણે પાર્ટી આપી અને ખૂબ ખર્ચ કર્યો ત્યારે મારાથી ન રહેવાયું ને હું બોલી ઊઠી : “તમે શું કરવા ધાર્યું છે તે કહેશો? એની પાછળ મને અને મારાં છોકરાંને બાવા બનાવવાં છે કે શું?” “જો ચારુ! હું તને પરણ્યો છું તે પાલવીશ. ને હાં, પેલી તારા જેમ લૂગડાં-ઘરેણાંની શોખીન નથી કે તમારે બાવા થવું પડે. ને એને ઘરેણાંની જરૂર પણ શી છે? કુદરતે એવો દેહ આપ્યો છે કે ઘરેણાં વિનાયે શોભી ઊઠે છે!” “એનો અર્થ એ કે મને એવો દેહ નથી મળ્યો...” “તે તો તું અરીસામાં જોઈને નક્કી કરી શકે છે.” એ બોલ્યા. “તમે વચને-વચને મારું અપમાન કરો છો.” મેં કહ્યું. “હું અપમાન નથી કરતો, સત્ય હકીકત રજૂ કરું છું.” કહીને એ હસ્યા. “તમે ભલેને હસો પણ કહી રાખું છું. હું ખાનદાનનું છોરું છું – એના જેવી હલકટ નથી... કે કોઈ પરણેલાના ઘરમાં જઈને રહું. એવી હલકટ માટે...” અને મારા વાક્યને તોડતાં એ બોલ્યા : “આટલી બૂમો, આટલા બરાડા ખાનદાનનું છોરું ન પાડે, ગામ ન ગજવે, પાંચ માણસને ભેગા ન કરે ને ખાનદાનની વાત કરે છે ત્યારે કહું છું કે બૂમબરાડા તો તું પાડે છે – પેલી એક અક્ષર પણ બોલે છે?” “એ શા માટે બોલે? એને તો બધું જ જોઈતું મળી ગયું છે, ને ત્યારે મારું તો બધું જ લૂંટાઈ ગયું છે - બધું જ.” મેં રડતાં રડતાં કહ્યું. “ચારુ, તું રડ નહિ. તું રડે છે ને મને દુઃખ થાય છે.” એમણે કહ્યું. “જૂઠું, તદ્દન જૂઠું.” મેં રડતાં-રડતાં કહ્યું. “જૂઠું નથી, ખરું છે, ચારુ! હું તને ચાહું છું, પણ ખેર. તું એ વાત નહિ માને માટે જવા દે. હવે તારો આખરી નિર્ણય શો છે એ જણાવી દે કે આ વાતનો અંત આવી જાય.” “એ જ કે મારી હરીફને હું સાંખી શકીશ નહિ.” “પણ એ તારી હરીફ નથી, તારી સખી છે.” “મારી નહિ, તમારી કહો, તમારી.” “એ પણ બરાબર છે. મારે મન તો તમે બંને સરખાં છો. એ પણ ગમે છે ને તું પણ ગમે છે.” “બનાવટ કરો મા, એને લાવ્યા છો ત્યારથી એની પાછળ ગાંડા બન્યા છો, એની જ વાતો કર્યા કરો છો, ને જે આવે તેની સામે એને જ ધરો છો, એને જ વખાણો છો, એક ઘડી એના વિના રહી શકતા નથી. ઘેર તો ઠીક, ફરવા-હરવા, નાટક-સિનેમામાં તો ઠીક, પણ ઑફિસમાં પણ એને સાથે લઈ જાઓ છો. એ બધું મારાથી હવે સહેવાતું નથી, તે કહી દઉં છું.” કહીને હું ત્યાંથી ચાલી ગઈ ને એ પેલીને લઈને બહાર ઊપડી ગયા. અમારો ઝઘડો લાંબો ચાલ્યો ને ત્રણ-ચાર દા’ડા મૌન ચાલ્યું. પણ આખરે એમણે મને મનાવી લીધી. ને તે મનામણાં કરતી વખતે એવો પ્યાર કર્યો, એવી મિઠ્ઠી મિઠ્ઠી વાતો કરી, કે હું પાણી-પાણી થઈ ગઈ! હું પેલીની વાત જ ભૂલી ગઈ. મને મારા પ્રેમના દિવસો યાદ આવી ગયા. તે જ પ્રેમ, તે જ ઉષ્મા. ને મેં તેમની છાતીમાં સમાતાં પૂછ્યું : “રોહિત, તમે મને ખરેખર ચાહો છો ને?” ને એમણે બોલ્યા વિના જ આંખોથી, સ્પર્શથી એવું કહી દીધું કે મારું અંતર કૉળી ઊઠ્યું. હું બોલી ઊઠી : “મારા રોહિત, મારા રોહિત,” ને એ બોલતાં મારી આંખોના ખૂણાએ બે બિંદુ ઝળક્યાં ને એમણે પેલા ધોળા દૂધ જેવા રૂમાલે મારાં એ અશ્રુ ખૂબ જ સ્નેહથી ને સુંવાળપથી લૂછ્યાં. ને હું કંઈ કહેવા જતી હતી, ત્યાં એમણે મારા હોઠ ચુંબનથી સીવી લીધા! બીજે દહાડે મને ખુશ જોઈને તેમણે કહ્યું : “ચારુ! તું પણ પેલી જેવી ડાહી બની જા તો કેવું સારું! ત્રણેય આનંદથી રહી શકીએ ને? એ જેમ મારું કહ્યું માને છે, જેમ મારી સાથે કદી ઝઘડતી નથી, કહું કે ચાલ તો ચાલે છે, કહું કે ઊભી રહે, તો ઊભી રહે છે, તેવી જ તું બની જાય તો?” ને એનાં વખાણ સાંભળતાં હું પાછી ગુસ્સે થઈ ગઈ, ને બોલી : “મિસ્ટર રોહિતકુમાર! તમે સ્ત્રીને સમજો છો શું? હું માનવી છું, કોઈ મશીન નથી, સમજ્યા? ને મારું પણ સ્વતંત્ર જીવન છે, ને સ્વતંત્ર મન પણ છે, સમજ્યા ને?” “એની કોણ ના કહે છે, ચારુ!” કહીને એ મારી પાસે આવ્યા. મને સ્પર્શ કર્યો... મારા હાથમાંની પ્લેટો લઈ લીધી, ટેબલ પર મૂકી પાછા આવ્યા, મારા બંને હાથ પોતાના હાથમાં લીધા, આંખમાં આંખ પરોવીને ખૂબ જ પ્રેમથી બોલ્યા : “ચારુ, મારી ચારુ, તું માનવી છે, સ્વતંત્ર છે તે કબૂલ છે, પણ સાથે જ મારી ચારુ છે, મારી પત્ની છે, મારા બાળકની માતા પણ છે ને!” અને મેં ડોકું ધુણાવીને, નીચી નજર ઢાળીને હા કહી, ને એ બોલ્યા : “તો પછી એ પતિના દાવે, પ્રેમના દાવે કહું છું કે થોડું તો મારું માનતી જા – બોલ માનીશ ને?” અને તમે જ કહો, આવા પતિને ના પણ શી રીતે પડાય? ક્રોધની સામે ક્રોધ કરાય પણ આવા પ્રેમની સામે શું કહી શકાય? હું લાચાર જ બની ગઈ, અને એમણે ઉજાણીએ જવાની દરખાસ્ત મૂકી ને મેં વધાવી લીધી. અમે ત્રણેય ઉજાણીએ આવ્યાં છીએ. ત્રણે શેના – સાડા ત્રણ – હું, એ, પેલી, અને અમારો બાબો. અમે બે લીલા મજાના ઘાસ પર લાંબાં થઈને પડ્યાં હતાં, ને નાનકડો પેલીના અંકમાં જઈને પોઢ્યો હતો, પેલીની પીઠ, અમારી તરફ હતી. એની નમણી પીઠ તરફ હું જોઈ રહી ત્યાં જ એમણે ત્યાં લાગેલી તખ્તી પર મારું ધ્યાન ખેંચ્યું અને અમે બંનેએ સાથે જ વાંચ્યું : M.R.Y. 9155 – જી હાં. -એ બીજી – એ અમારી નવી ફિયાટ કાર હતી!! તમે શું માની બેઠા હતા?

રંભાબહેન
‘સબરસ’ લેખસંગ્રહમાંથી