ગુજરાતી નારીસંપદા : કવિતા/નીંદરનું બારું ઉઘડતું

તો જ કદાચ

નૂતન જાનીનીંદરનું બારું ઉઘડતું

નાનું બગાસું, થઈને પતાસું એનાં મીઠાંશા મોઢામાં પડતું.
ઢાળેથી પાંપણના, ઢળી જતાં પોપચે, નીંદરનું બારું ઉઘડતું!
પીઠ વ્હાલાને-હાલા થાબડતું.

નીંદરમાં, એવું તે શું હશે દીસતું? મોં સાકરની કાંકર થઈ હસતું!
આકાશી ખોયા પર ટીંગાતી કૂણી, ચંદામામાની દાઢીને અડતું કે
મામીચંદા સંગ છબ-છબિયાં ઘુઘરા, એ વાદળના પાણીમાં ઘડતું...??
પીઠ વ્હાલાને-હાલા થાબડતું.

નીંદરમાં, એ ઘડે ‘ખોળા’ના ‘ઘોડા’, ને ધાવણના ધોધમાં પલળતું,
મા-’ગત’ જનમની એને બોલાવે, એ ઝબકીને ઊંઘમાંથી રડતું!
હસવું, રડવું, હળવે સરી જવું ઘેનમાં, એ સમાધિમાં અલખ ગણગણતું,
સાધુનું તેજ-તાપ મોઢે આંજી જાણે, નીંદરના ભેદ બધા કળતું...
પીઠ વ્હાલાને - હાલા થાબડતું.

***