કંદરા/જલપરી

Revision as of 00:23, 20 March 2024 by Meghdhanu (talk | contribs) (+1)
(diff) ← Older revision | Latest revision (diff) | Newer revision → (diff)
જલપરી

કોઈએ પથરો નથી બાંધ્યો મારી પીઠ પર
અને મને તરતાં પણ આવડે છે.
પણ હું જાતે જ જઈને બેસી ગઈ છું દરિયામાં.
માછીમાર જાળ પર જાળ નાખ્યા કરે છે,
કશું મારા સુધી પહોંચતું નથી
છેવટે એને લાગે છે કે હું કોઈ જલપરી હોઈશ.
આ પાણી પણ પૂજે છે મને.

નથી ડૂબાડતાં નથી બહાર ફેંકતાં
દરિયો મારા ખોળામાં સૂઈ જાય છે.
હું મારી સાડીનો છેડો ઢાંકીને એને દૂધ પીવડાવું છું.
એ અંદર તસ્‌ તસ્‌ મારાં સ્તનોને ચૂસે છે.
મને તરસ લાગે ત્યારે હું પણ એનું થોડું પાણી પી લઉં છું.
પણ, એક દિવસ તો આખરે મારે જવું પડશે.
રૂપરૂપના અંબાર જેવા કોઈ રાજકુમારે ફેંકેલી જાળમાં,
હું તરફડીશ એના મહેલમાં દરિયા વગર,
એ તો તસ્‌ તસ્‌ ચૂસશે મારાં સ્તનોને,
પણ હું ક્યાંથી પીશ પાણી?
હું પાછી દરિયામાં જતી રહીશ એ બીકે
એ કદાચ કાપી નાખે મારા માછલીના પગ.
પણ તરસ?
અને તેય જલપરીની તરસ?
એ તો મારા આ સુંદર મુખમાં છે.
આ રાજકુમારના સાત સાત મહેલ ડૂબી જાય તો ય
છીપાય નહીં એવી એ તરસનું શું કરું?

રાજકુમાર મને નૌકામાં બેસાડી જલવિહાર માટે લઈ જાય
છે.
હું પણ મારી તરસને છુપાવી લઈ જલક્રીડા કરું છું એની
સાથે.
પાણીનો ખોબો ભરું છું કે જીવ બસચાવતી,
સરી જાય છે એક માછલી હાથમાંથી
જલસુખ કે છલસુખ,
અંતે તો બસ તરસ.