View source for હયાતી/૪૧. પહેલાં ને પછી

{{SetTitle}}

{{Heading|૪૧. પહેલાં ને પછી}}

{{Block center|<poem>
કહેવું છે કેટલું ને જરા પણ સમય નથી,
શબ્દો ઘણાબધા છે અને કોઈ લય નથી.

જીવતરના થાક સાથે હું જાગું છું રોજ રોજ,
કલ્પું છું રાતના, એ સવારે પ્રલય નથી.

શબ્દોનું રૂપ જોઉં છું, વાંચી શકું છું મૌન,
કીર્તિની ક્યાં સ્પૃહા, હવે મૃત્યુનો ભય નથી!

તોફાની સાગરોના ભવર છે આ વર્તુલો,
કોઈ રૂપાળા હાથે સુહાતાં વલય નથી.

આંખો મળી એ પહેલાં ને છૂટા પડ્યા પછી,
ભરપૂર પ્રેમ છે : છતાં વચ્ચે પ્રણય નથી.

{{Right|૧૨–૬–૧૯૭૧}}</poem>}}
<br>
{{HeaderNav2
|previous = ૪૦. બહેલાવી સાંભળો
|next = ૪૨. નહીં મળે
}}