View source for હયાતી/૯૧. અગ્નિ પ્રજળ્યો

{{SetTitle}}

{{Heading|૯૧. અગ્નિ પ્રજળ્યો}}

{{Block center|<poem>
માયરામાં મોજડીએ દીધો છે ડંખ
એને ચૂંદડીના રેશમથી અડકો;
ભારેલી ચિનગારી ભીતર પડી છે
જરા હળવી શી ફૂંક અને ભડકો!

કાળી માટીને લીલા પાનમાં ભરીને
આમ બાંધી દિયો ન મારા પાય;
શમણામાં કોક ગાંઠ બાંધે ને કોક એને
શમણામાં છોડીને જાય.
સાવ રે અબોલ મીટ માંડી ત્યાં
સૂના આ અંતરમાં કેમ થતો થડકો!

કેમ કરી ફરવા આ ચારચાર ફેરા
કે પહેલે ચકરાવે ચડ્યા ફેર;
પહેલે ડગલે જ પાય લથડ્યા : પહોંચાશે
સાત ડગલાં માંડીને કેમ ઘેર?
મધરાતે વેદીમાં અગ્નિ પ્રજળ્યો
કે સાંજે સૂરજ ભૂલ્યો’તો થોડો તડકો!

{{Right|૧૯૭૫}}</poem>}}
<br>
{{HeaderNav2
|previous = ૯૦. રોયા નહીં
|next = ૯૨. આધાર
}}