સાહિત્ય પલ્લવ – ભાગ ૨/પૂજારી
કૃષ્ણલાલ શ્રીધરાણી
ઘંટના નાદે કાન ફૂટે મારા,
ધૂપથી શ્વાસ રૂંધાય;
ફૂલમાળા દૂર રાખ, પૂજારી,
અંગ મારું અભડાય;
ન નૈવેદ્ય તારું આ!
પૂજારી, પાછો જા!
પ્રેમનાં આ ભવ્ય મહાલય,
બંધન થાય મને;
ઓ રે પૂજારી! તોડ દીવાલો,
પાષાણ કેમ ગમે?
ન પ્રેમનું ચિહ્ન આ!
પૂજારી, પાછો જા!
એરણ સાથ અફાળે હથોડા
ઘંટ તણો ઘડનાર;
દિન કે રાત ન નીંદર લેતો,
(ને) નૈવેદ્ય તું ધરનાર?
ખરી તો એની પૂજા!
પૂજારી, પાછો જા!
દ્વાર આ સાંકડાં કોણ પ્રવેશે?
બહાર ખડી જનતા;
સ્વાર્થ તણું આ મંદિર બાંધ્યું,
પ્રેમ નહિ પથરા;
ઓ તું જોને જરા!
પૂજારી, પાછો જા!
માળી કરે ફૂલ મ્હેકતી વાડી,
ફૂલને તું અડ કાં?
ફૂલ ધરે તું : સહવા એને
તાઢ અને તડકા!
એ તે પાપ કે પૂજા?
પૂજારી, પાછો જા!
ઓ રે પૂજારી! આ મંદિર કાજે
મજૂર વ્હે પથરા;
લોહીનું પાણી તો થાય એનું,
ને નામ ખાટે નવરા;
અરે, તું ના શરમા?
પૂજારી, પાછો જા!
ખેડૂતને અંગ માટી ભરાતી,
અર્ધ્ય ભર્યો નખમાં;
ધૂપ ધર્યો પરસેવો ઉતારી,
ઘંટ બજે ઘણમાં :
પૂજારી સાચો આ!
પૂજારી, પાછો જા!