ધ્વનિ/ના બોલાય રે!

૧૨. ના બોલાય રે!

⁠ના બોલાય રે!
એક અમી ભરપૂર ઉરે તવ
⁠સોમલ કેમ ધોળાય રે?

તારે હાથે પ્રિય મેંજ ધર્યો હતો
⁠મેંદીએ રંગીન હાથ,
અંગથી અંગ અડાડી ભર્યાં નીલ-
⁠-કુંજમહીં ડગ સાથ,
રંગ સુગંધની સોડ તણી અવ
⁠વાત એ કેમ ખોલાય રે?

સ્હેજ અડે મૃદુ આંગળી ત્યાં રણકે મધુરો ઝણકાર,
એ જ વીણા તણી તાંત તૂટી બનિયો મૂક રે અવતાર.

વાણીમહીં નહીં, આંસુમહીં નહીં
⁠ઠાલવું અંતર આગ,
આગની સંગ ઉમંગભર્યો લહું
⁠જીવનનો અનુરાગ,
પ્રેમ, પિયા! તવ પૂજન ફૂલ શો
⁠આંચમાં કેમ રોળાય રે?
૨-૭-૪૬