કાવ્ય-આચમન શ્રેણી – પ્રજારામ રાવળ/ત્રણ ભાઈભાંડુ

૨૩. ત્રણ ભાઈભાંડુ

માતા અમારી પૃથિવી, અમે છીએ
સંતાન એનાં, ત્રણ ભાઈભાંડુ.
આ સૌથી નાનું તરુ, માતથી એ
ક્ષણે ય છૂટું પડતું ન, જાણે
હજી વધેરી નહિ નાળ એની!
ને, અન્ય તે આ પશુડું, હજી એ
ચાલે ચતુષ્પાદ, ન ચાલતાં શીખ્યું
ટટ્ટાર બે પાયથી, (મારી જેમ);
ભાંખોડિયાંભેર ફરે ધરા બધી.
ને, સૌથી મોટો હું, મનુષ્ય નામે :
ઊડી રહું આભતણા ઊંડાણે.
હું આભનો તાગ ચહું જ લેવા.
ખૂંદી રહીએ બસ નિત્ય ખોળલો
માતાતણો, મૂર્તિ ક્ષમાતણી જ :
મૂંગીમૂંગી પ્રેમભરી નિહાળતી
લીલા અમારી ત્રણ ભાઈભાંડુની.
(‘નાન્દી’, પૃ. ૪૮)