કાવ્ય-આચમન શ્રેણી – પ્રજારામ રાવળ/‘સખા’ને સૉનેટગુચ્છમાંથી (એ પ્રેમનું પૂર...)

૩૮. ‘સખાને’ સૉનેટગુચ્છમાંથી

એ પ્રેમનું પૂર પ્રચણ્ડ, તારું,
તાણી ગયું વેગથી સર્વ કર્દમ :
વહ્યો જતાં ભાર અતોલ, અદ્રિ શો,
થઈ રહ્યો હું હળવો, બધી ગમ :
ને, શું નિહાળું, નવલાં જ નેને!
કાળા, મહા નિર્દય, ક્યાં ગયા જમ?
ઊભો જ, ભાળી નચિકેત નિશ્ચયી,
પ્રસન્ન, દેતા વર, સૌમ્ય આ યમ.
માટી મહામૂલ અહો, ધરાની;
જેથી, ઘડાઉં હું, વળી વળીને : –
ભીનો થઈ, પ્રેમતણાં મહા જળે;
માટી બને આ ઘટ, ઓગળીને.
મારો નવો ઘાટ ફરી ફરી કરો :
આ કંઠ, ગંગાજળથી પ્રભો, ભરો.

તા. ૭-૭-૧૯૭૮

(‘નૈવેદ્ય’, પૃ.૬૭)