કાવ્ય-આચમન શ્રેણી – કૃષ્ણલાલ શ્રીધરાણી/૩૦. મોહનપગલાંમાંથી: Difference between revisions

no edit summary
(+1)
 
No edit summary
 
Line 22: Line 22:


<small>૨૩-૭-’૩૧</small>
<small>૨૩-૭-’૩૧</small>
{{gap|8em}}<small>(કોડિયાં, પૃ. ૧૪૯)</small></poem>}}
{{gap|8em}}<small>(કોડિયાં, પૃ. ૧૪૯)</small>
 
ઘંટ વાગતાં પ્રચંડ આશ્રમી સહુ પળે
ઉપાસના સ્થળેઃ અનંત આંખડી હસે, લળે,
વિતાનથીઃ નદીતણાં સુમંદ નીર મંજુલાં
કવે કવિતઃ પાથરે સુગંધ વેણ-ફૂલડાં.
કોઈ આવતું હતું, નિગૂઢ નેન પાથરી
વસુંધરા પરેઃ પડે ચડે સુમંદ ચાખડી.
સર્વ નેન એક ધ્યાન, લોહચુંબકે જડ્યાં,
પતિતપાવના પગે, પદે પદે જઈ અડ્યાં.
સળેકડા સમું શરીરઃ આંખમાં ભર્યાં અમીઃ
વિદગ્ધ તોય છે સુહાસઃ રામમાં રહ્યા રમી.
પોતડી ટૂંકી, વીંટેલ ઉત્તરીય છાતીએઃ
પળંત ટેકવાઈ બે કુમારી કાખની નીચે.
આસને સ્થિતિ કરીઃ જરીક નેન ઊઘડ્યાં !
ચહુ દિશે ફરી વળી, ફરી અનંતમાં મળ્યાં !
 
<small>૨૪-૭-’૩૧</small>
{{gap|8em}}<small>(કોડિયાં, પૃ. ૧૫૧)</small>
 
</poem>}}


<br>
<br>