ગ્રંથ અને ગ્રંથકાર : પુસ્તક ૧૦મું/ચુનીલાસ કાળિદાસ મડિયા: Difference between revisions

{{Heading|ચુનીલાલ કાલિદાસ મડિયા|}}

{{Poem2Open}}

તેમણે પ્રાથમિક શિક્ષણ ધોરાજીમાં લીધેલું; માધ્યમિક પણ ત્યાંની જ શ્રી ભગવતસિંહજી હાઈસ્કૂલમાં મેળવેલું. ઈ.સ. ૧૯૩૯માં મેટ્રિક પાસ થઈ તેઓ અમદાવાદની એચ. એલ. કૉલેજ ઑફ કોમર્સમાં દાખલ થયા. અને ઈ.સ. ૧૯૪૫ માં બી.કોમ.ની ઉપાધિ તેમણે મેળવી. ત્યારબાદ તરત જ ‘જન્મભૂમિ'ના તંત્રીમંડળમાં તેઓ જોડાયા અને હાલ ‘નૂતન ગુજરાત' દૈનિક પત્રના તંત્રીવિભાગમાં તેઓ કામ કરી રહ્યા છે.

હાઈસ્કૂલમાં મેટ્રિકમાં અભ્યાસ કરતા હતા, ત્યારે જ તેમના ગુજરાતીના શિક્ષક શ્રી. જન્મશંકર દોલતરાય મારૂએ સહુપ્રથમ સાહિત્યરસ અને ટૂંકી વાર્તાની મોહની તેમને લગાડી. અમદાવાદ કૉલેજમાં આવતાં શ્રી. ઉમાશંકર જોષીના ગાઢ સંપર્કમાં આવ્યા. શ્રી. બચુભાઈ રાવતે તેમને વાર્તાઓ લખવા ઢંઢોળ્યા. કૉલેજના આચાર્ય શ્રી. સુરેન્દ્ર દેસાઈએ પણ તેમની વાર્તાલેખનની પ્રવૃત્તિમાં ઊંડો રસ લીધો. ઈ.સ. ૧૯૩૯માં તેમણે કૉલેજ મેગેઝીનમાં પ્રકટ કરેલી મદ્યપાન અને ખેડૂત કામદારના જીવનને લગતી ‘સોનાજી’ નામની વાર્તાથી સાહિત્યજીવનની શરૂઆત કરી. ઈ.સ. ૧૯૪૧માં ઈન્ટરની પરીક્ષામાં નપાસ થતાં ભણતર પ્રત્યે તેમને કંટાળો ઉપજ્યો અને ગામડાંના અને શ્રમજીવીઓના અનુભવોને ગૂંથતી વાર્તાઓ રચવાના અખતરા કર્યા. મિત્રોને મુરબ્બીઓ તરફથી તેમને અવારનવાર પ્રોત્સાહન મળતું રહ્યું. અભ્યાસકાળ દરમિયાન જ ટૂંકી વાર્તાઓનું વાચન તેમણે વિશાળ કર્યું અને ‘કૌતુકમાળા’ને ‘ટચુકડી સો વાતો’થી માંડીને ‘શ્રાવણી મેળો’ જેવી સુંદર વાર્તાઓની ભાષા અને કળાની અસર તેમની આલેખનરીતિ તેમજ કલ્પનાવ્યાપાર ઉપર થઈ. એ સર્વ પ્રેરક બળોને કારણે ‘કમાઉ દીકરો' જેવી શ્રેષ્ઠ વાર્તા તેઓ આપી શક્યા.  

એમની વાર્તાઓ મુખ્યત્વે ગ્રામજીવનનાં વિવિધ પાસાઓને નિરૂપે છે. ગ્રામજનતા, પશુપંખી અને કુદરતનાં સ્વભાવ, લાગણી, વર્તનનાં ચિત્રો ગામડાની સમર્થ અને ઉચિત બોલીમાં નિરૂપી ધરતીનું નક્કર વાતાવરણ તેઓ ઉપસાવે છે અને તે દ્વારા એ ભોળી, અબુધ, વહેમી અને પ્રેમાળ પ્રજાના જીવનમાં રહેલાં ઊંડાં અણદીઠ રહસ્યો તારવી બતાવે છે. છતાં એક વાત નોંધવી પડશે કે એમની જીવનદૃષ્ટિ મનુષ્યના સ્વભાવમાં જડાયેલી જાતીય વૃત્તિના વિવિધ વળાંકો ઉપર જ સતત મંડાયેલી હોય એમ એમને કૃતિઓ વાંચતાં જણાય છે.

{{Poem2Close}}

'''અભ્યાસ-સામગ્રી'''

<poem>

</poem>

{{center|<nowiki>***</nowiki>}}