સાહિત્ય પલ્લવ – ભાગ ૩/મારું ઢણકતું ઢોર
દયારામ
મારું ઢણકતું ઢોર ઢણકે છે સહુ નગ્રમાં,
સીમખેતર ખળું કાંઈ ન મૂકે;
ના જાવું જાય ત્યાંહાં, ના ખાવું ખાય તે,
રખડવું નિત્ય તે એમાં ન ચૂકે. મારું૦
વાળી લાવું ઘેર ને ઘોતું માંડું ગળ્યું,
લીલું નીરું છ પણ તે ન સૂંઘે;
પહેલાં રાડાંઓ ઘાસ કહ્યું કૂસકા
માર ખાઈને પણ તે જ ઠૂંગે. મારું૦
હેડલો-હોડેરડો મારો માન્ય નહીં,
થયું હરાડું, હાવાં હું તો હાર્યો;
વશ ભારે નથી તદૃપિ મારું કહાવ્યું,
(માટે) રહું છું ભયભીત ચિંતાનો માર્યો. મારું૦
રે ગુરુ આ ગોપાળ મેં અરપ્યું એ આપને,
વશ કરી રાખો નિજ પાસ માગું;
સાધુપણું શીખવી વૃંદાવન ચારજો,
ક્લેશ મારા ટળે પાય લાગું. મારું૦
હે હૃષીકેશ, એ ક્લેશ મુજ મનતન તણા
આપ ટાળો, કરો શુદ્ધ સાચું;
સ્મરણ સેવન બને અહરનિશ આપનું,
અચળ આનંદ માને એહ જાચું. મારું૦
મન મતિ બગડતાં સર્વ કાંઈ બગડિયું,
ડરવું બહુ નાથજી દયા આણો;
જન દયાના પ્રિ’તમ શ્રીગોવરધનધરણ,
કરુણાદૃષ્ટે જુઓ, નિજનો જાણો. મારું૦