જનપદ/અધધ ઉર

અધધ ઉર

રાત હતી ત્યારે શેરડી રાડું
આંખો પહોર પેરાઈ થઈ
કિચૂડાઈ સંધિ
કે આવ્યું ફૂંગરાતું કાંગરા પર
વચોવચ સૂરજને પાછો ઢૂંસાથી ઢાંક્યો
આગળ પાછળના મારગનો ભારો કીધો
પાની ઘસીને સગડ બધા ભૂંસિયા
પરથમ પ્રાણતોર
ગભાર કેડે ઘેરિયા.

કાચા થોર
કૂણાં પાનપલોળિયાં
કચસૂર ફૂલણિયાં દૂધ
વાળ્યા આંખ ફોડણ પરપોટડા –
એવા ગભારપોટામાં
સંધોક્યાં બીજ – અંગાર અને રાખ
પેખ્યાં પાતાળ
સકળથી કીધા વેગળા
આંટીઘૂંટીમાં આંકી આંતર્યા
ખૂંદી ખોદી તળમાં સંભર્યા
વાટના રાજી વળાંકમાં
દીધી ચાંગળુક વૈખરી.
એકે ય વેળા વગર
ખાબક્યું હિંગળોક વાડીમાં
છલ્લક ઝલ્લક ઉગમઆથમઓતરદખણ.
પહેરેલા જામા
જામા ઊડણપાવડી
પાંખો શગ છરાળ નસ ત્રંબાળ
વાડીમાં ફરુંગે.
એ રેડે અધધ ઉર
ને તરબોળ અંધાર.