ધીરેન્દ્ર મહેતાની કવિતા/ખારી નદી

૪૪.
ખારી નદી*

ખારાશ બધીયે ખેંચીખેંચી
ખેંચાઈ ગઈ એ પોતે
(પોતાની અંદર?)
સંકોચાતી હોય ગામથી એ રીતે
પડી રહે એકાકિની
આ વિજન વાટે
સુક્કા દેશેઃ
તજી દીધી હોય એવી
‘ખારી નદી’ની લાંછન જેવી ઓળખ સાથે
⁠સૂની નદી આ...
ફાટી ગયેલી આંખો જેવી
એની ફાટો
ભજવાતાં દૃશ્યોને નીરખે...
કાંઠે જલી ઊઠતાં શરીરો સાથે
નિઃશેષ થતા સંબંધો...
ધુમાડાના ગોટેગોટે ઘુમરાતું ભાવિ
પીઠે લાદી
ડાઘુઓ સૌ ચાલ્યા...
સીધી સ્વર્ગબારણે લઈ જતી
આ નદીકિનારે
અગ્નિદાહ અપાય
એવી એકજ એ વાંછા
ચાંપી છાતી સાથે
દ્હાડા ગણતાં ઘરમાં
ચોપાડે જે સૂતાં
ઘરડાંઓની પડખે થઈને ચાલ્યા જતા એ ડાઘુ...
સન્નાટાઘેરી
કો’ રાતે
‘બિડાયેલી
આ આંખોની ધારે
વહી આવતી
આંસુની ધારા
હોઠને ખૂણે અટકે...
સ્પર્શ સરીખા આછેરા સ્વાદે એના
બુદ્બુદ્ બુદ્બુદ્
શબ્દ સરે-
ખારી નદી?’
૨૯-૫-૨૦૧૨