વાર્તાકાર હેમાંગિની રાનડે/શરીર: Difference between revisions

{{Poem2Open}}

- ઓહ! તમને ખબર છે? પહેલાં અહીં આવ્યાં છો?

તેણે માથું ધુણાવ્યું.

ચાલો, વાત કરવાવાળું કો’ક તો મળ્યું. નહીં તો સાંજ પછી, મળવા આવનારાઓનાં ગયા બાદ વૉર્ડમાં સોપો પડી જાય છે. આની સાસુ આઠ-દસ દિવસ જીવી જાય તો સારું. માને ડિસ્ચાર્જ મળતાં એટલા દિવસ લાગશે જ.

પછી એણે જાતને ટપારી: જીવી જાય, એટલે સાજી થઈ જાય. પણ આઠ-દસ દિવસ પછી!

એક સરકારી ઑફિસની કેન્ટીનમાં આપણે પ્રવેશ કરી રહ્યા છીએ. નાનાં-મોટાં ટેબલોથી ભરેલો મોટો હૉલ, સ્ત્રી-પુરુષો ઊભરાઈ રહ્યાં છે. જાત-જાતની વાનગીઓની ગંધ વાતાવરણમાં ફેલાઈ રહી છે. ઘોંઘાટનો પાર નથી. ત્યાં, પેલા ખૂણાના ટેબલ પર ચાર સ્ત્રીઓ બેઠી છે. ચાલો, આપણે ત્યાં જઈએ. તમે જોયું? ચારે એક જ ઉંમરની છે. પચ્ચીસથી વધારે અને ત્રીસથી ઓછી, બધાંના ગળામાં મંગળસૂત્ર લટકી રહ્યાં છે. અને શરીર પર ભાત-ભાતની સિંથેટિક સાડીઓ દેખાય છે.

સામે, ટેબલ પર ઘેરથી લાવેલા ડબ્બા મૂક્યા છે. થોડીક ચીજો કેન્ટીનની પણ મંગાવી છે. પણ જમવાનું હજુ શરૂ નથી થયું.

બધાં હસી પડ્યાં. માલુના મોઢા પર પણ સ્મિત રેલાયું. એક શરમાળ હાસ્ય.  

તમારું ધ્યાન ગયું, જ્યારે માલુ હસે છે, એના ચહેરા પર રોનક ફેલાઈ જાય છે? જોયું ને તમે?

સાંજે ઉષા હૉસ્પિટલ પહોંચી, વરંડામાં યુવતીના પતિ બેંચ પર ઊંઘી રહ્યા છે. અંદર વૉડમાં બીમાર બાઈના પલંગની આજુબાજુ હજીએ પડદા ખેંચાયેલા છે.

ભાભીએ કહ્યું, એવી ને એવી જ છે બિચારી. તપાસણી તો ઘણીયે થઈ, પણ હજી ભાનમાં નથી આવી.

- જમવું?

- કદાચ એ કંઈ લાવી નહીં હોય. આવો, આપણે સાથે ખાઈએ. હું ઘેરથી ડબ્બો લાવી છું.

હૉસ્પિટલ બહાર નીકળતાં જ બન્નેનાં મોઢાંમાંથી આપમેળે લાંબો શ્વાસ નીકળી ગયો. જાણે તાજી હવાના અભાવમાં ફેફસાં અકડાઈ ગયાં હતાં.

જમવાનું મંગાવ્યું. વાતો કરતાં બન્ને ખાવા લાગી.

નક્કી થયું, જ્યાં સુધી અહીં છીએ, રાતે ભેગાં જમીશું.

ચાલો, જઈએ હવે મુંબઈની એક ચાલમાં.

ગીચ વસ્તી. નાની, સાંકડી શેરી. એમાંની એકમાં આપણે દાખલ થઈએ.