કાવ્ય-આચમન શ્રેણી – પ્રજારામ રાવળ/મને આમન્ત્રે છે

૩૬. મને આમન્ત્રે છે

મને આમન્ત્રે છે ગિરિવરતણાં શૃંગ ગરવાં;
ધરાથી ઊંચે કૈં અનહદમહીં વાસ કરવા :
ધરામાં રોપીને નિજ ચરણને ઉન્નત ખડાં :
અ-સંગી: એકાન્તી : નિજ સુખમહીં : સ્થાણું: નરવાં.
મને આમન્ત્રે છે; અધિક કરતો કાન સરવા;
અહો, શીળી શીળી; શિખર પરની આછરી હવા :
લહેરાતી હોંસે; હૃદય હળવે : નિર્મળ નરી :
ઘણા જૂના, મીઠા સુહૃદ સરખી; – કૈં અભિનવા.
મને આમન્ત્રે છે શિખર પરનું આભ, નમતું :
વિશેષે તેજસ્વી ઉડુગણથકી કૈં ઊભરતું :
જરા જો હું ઊંચો કર મુજ કરું; – સ્પર્શું શશીને :
સદા બંધાયેલું ઉર થનગને; સૂણી, ગમતું.
મને આમન્ત્રે છે ગગનતણી યે પારની દ્યુતિ :
સુણે છે સંદેશા અજબ-નવલાં શા મુજ શ્રુતિ!

તા. ૨૮-૧૧-૧૯૭૮

(‘નૈવેદ્ય’, પૃ.૪૯)