ગુજરાતી નારીસંપદા : કવિતા/મારી ઝુકેલી કમરને

મારી ઝુકેલી કમરને

રીતા ત્રિવેદી

⯐

મારી ઝુકેલી કમરને
વારંવાર હું શીખવાડું છું
ગૌરવથી ઊભા રહેવાનું.
વારંવાર!
લગાતાર!
પણ એ છે કે જે
ઝૂકી જ જાય છે ને.
વિચારું છું કે
કાશ! તેણે વર્જીનિયા વુલ્ફને
વાંચ્યાં હોત તો!
તો તે પણ
ઊભી હોત ગૌરવભેર.
આખરે
તેનો પણ હક છે
ટટ્ટાર ઊભા રહેવાનો.
પણ
એ છે કે જે કંઈ સાંભળતી જ નથી.
તેને આદત થઈ ગઈ છે
ઝૂકીને રહેવાની.
હું ભૂતકાળનાં
આ પૃષ્ઠોને
ઉથલાવી, ઉથલાવીને
શોધું છું,
કેવી રીતે ઉન્નત ઊભી રહે એ!
પણ.... એ છે જે
એમ જ...
ઝૂકીને જ...

***