ધીરેન્દ્ર મહેતાની કવિતા/આફટર શોકસ

૩૬.
આફ્ટર શોક્સ

ફુત્કાર કરીને
હૈયાવરાળ કાઢી બેઠેલી ધરતી
હીબકાં ભરે છે,
રહીરહીને આવે છે એનાં આંચકા...

વાંકીચૂંકી તિરાડોમાં
અવળસવળ થઈ ગઈ છે
અહમ્ -ઔદાર્યની,
કટુતા - કરુણાની સીમાઓ;
બદલાઈ રહ્યા છે પીડાના રંગો;
શબ્દો શયતાન બનીને
મૌનને મલબો માનીને
ઘણના ઘા કરે છે...

તિરાડોમાં અંકાઈ ગયેલું
સ્મિત
દેખાય છે વંકાઈ ગયેલું
અને
ચોમેર મચેલો હાહાકાર
હવે હા... હા... હા કરતો સંભળાય છે.
આ કયું નગર નીકળી આવ્યું છે
આ નગરના કાટમાળમાંથી!
વીંખાઈ ગયા પછી આમ પીંખાઈ રહ્યું છે...

- ધર્મરાજાથી વિખૂટા પડેલા
અસહાય અટૂલા વાનની પેઠે
આંટા માર્યા કરું છું
આ નગરની ફરતે;
સૂંઘ્યા કરું છું
આ નગરના ટીંબા.

નગરના આ નાકેથી પાડેલો સાદ
પેલે નાકે પહોંચતામાં તો
બિહામણું રુદન બની જાય છે..
ચોપાસ બધું થથરી ઊઠે છે...
તિરાડોમાં ભરાઈ ગયેલી એ ચીસને
ખોદી-ખોદી
એકમેકની સામે
આશંકા અને આતંકથી જોયા કરે છે...
૨૩-૩-૦૧