ગુજરાતી નારીસંપદા : કવિતા/મશાલ

મશાલ

સુહાસ ઓઝા

⯐

એક સ્ત્રીએ
મનના માનેલાના પથે
પ્રકાશ પાથરવા
જીવનભર
પાલવ નીચે દીવો ઢાંકી
તેને પગલે પગલું ધરીને,
અંતહીન, અંધારી, તોફાની રાતે
ચાલ્યા કર્યું, ચાલ્યા જ કર્યું...
પવનના ઝપાટે
પાલવ એ સળગી ઊઠ્યો
પણ
આગળ જતા પુરુષે
પળભર માટે પણ
પાછા વળી જોયું સરખું નહિ.
અને
એ સ્ત્રી
દિપશિખા મટી
મશાલ બની ગઈ.

***