ચંદ્રહાસ આખ્યાન/કડવું ૪

કડવું ૪

[હવે પ્રધાન મારાઓને આ બાળકને દૂર જંગલમાં લઈ જઈ મોતને ઘાટ ઉતારી માર્યાની કઈ નિશાની લાવવાનું કહે છે. મારાઓ બાળકને ફોસલાવી દૂર ઘનઘોર જંગલમાં લઈ જઈ તેને મારી નાખવાની તૈયારી કરે છે.]

રાગ : વેરાડી

ધૃષ્ટબુદ્ધે તેડાવ્યા ચાંડાળ, હણવા સુધાર્મિકનો બાળ;

કહે : ‘પેલો દાસીનો તન, ચાંડાળ, તમે તેને કરો નિધન.         

૧

એણી પેરે મારવો, ન થાયે જાણ, માર્યાનું કાંઈ લાવજો એંધાણ

આપીશ ધન ઉંચકાશે જેટલું, જો કારજ કરશો એટલું.         

૨

આનંદ પામી અંત્યજ પળ્યા, હરિભક્તને વાટે જઈ મળ્યા.

વાહીને તેડ્યો બાળક વન, દીધી આશા : જમે છે મુનિજન.’         

૩

બાળકને છે હરિનું ધ્યાન, તેડી ચાલ્યા ચારે અજ્ઞાન,
અઘોરવનતણી જંખજાળ, આરડે વણિયર, ફુંફવે વ્યાળ.          ૪

ખડુ ખાબડાં પર્વત ખોહ, ગુફામાં ઘૂઘવે બહુ ઘોહ;

ભૂંડ ભૈરવ તણી પેર માંઝાર, દીસે પશુ વનમાં અપાર.         

૫

ઉઝરડાયે અંગ! અતિ પામે ખેદ, શરીરથી ચાલ્યો પ્રસ્વેદ.

એક ઊંડુ સ્થાનક, જ્યાં ન મળે જંત, ત્યાં બાળક લઈ ગયા એકાંત.         

૬

માંહે માંહે સામું જોઈ હસે, પાપી પહાણશું પાળી ઘસે;

તે દેખી બાળકને થયો વિચાર : ‘મુને મારી લેશે નિર્ધાર.’         

૭

પામ્યો દુઃખ જળનયણે ભરે, મુખે ‘રામકૃષ્ણ’ વાણી ઊચરે.         

૮

વલણ

મુખે ‘રામકૃષ્ણ’ વાણી ઊચરે, સમર્યા શ્રીગોપાળ રે.

ભટ પ્રેમાનંદ કહે કથા, કેમ ઊગરિયો બાળ રે.         

૯

---