સમગ્રમાંથી સઘન-વિવેચનશ્રેણી - ભોળાભાઈ પટેલ/વનલતાસેન: Difference between revisions

{{Poem2Close}}

{{gap}} પૃથિવી ભરે ગિયેછે એઈ ભોરેર વેલા;

કાઁચા બાતાબિર મતો સબૂજ ઘાસ-તેમ્નિ સુઘ્રાણ-

{{gap}} ઘાસેર પાખનાય આમાર પાલક,

ઘાસેર ભિતર ઘાસ હયે જન્માઈ કોનો એક નિબિડ ઘાસ-માતાર

{{Poem2Open}}

"લીંબોઈના કુમળાં પાંદડાં જેવા નરમ લીલા પ્રકાશથી પૃથ્વી ભરાઈ ગઈ છે આ સવારની વેળાએ. કાચી નારંગી જેવું લીલું ઘાસ – તેવું જ સુઘ્રાણ – હરણો દાંત વડે તોડી રહ્યાં છે. મને ઇચ્છા થાય છે કે આ ઘાસની ઘ્રાણ હરિતમદની જેમ ગ્લાસ ઉપર ગ્લાસ ભરીને પીઉં. આ ઘાસના શરીરને ગુંદું. આંખે આંખ ઘસું અને ઘાસની પાંખોમાં મારાં પીછાં ઘસું. અને ઇચ્છું કે કોઈ નિબિડ ઘાસમાતાના શરીરના સુસ્વાદ અંધકારમાંથી અવતરીને ઘાસમાં ઘાસ થઈને જન્મું."

જગતમાં ચાલતા સંઘર્ષ અને ક્રંદનની કલ્પના માત્રથી ત્રાસી ઊઠે છે કવિચિત્ત. અંધકારની સોડમાં પોઢી જવા કવિનો આત્મા લાલાયિત છે :

{{Poem2Close}}

{{gap}}કોનો દિન જાગબ ના જેને—

{{Poem2Open}}

"ધાનસિડિને કિનારે હું સૂઈ જઈશ. ધીરે–પોષની રાત્રિએ-ફરી-કોઈવાર જાગવું નથી એમ જાણીને."

કોન એક પ્રસાદ છિલ;

</poem>'''}}

{{Block center|'''<poem>પર્દાય ગાલિચાય રક્તાભરૌદ્રેર વિચ્છુરિત સ્વેદ

રક્તિમ ગેલાસે તરમુજ મદ !