યોગેશ જોષીની કવિતા/ઢળતી સાંજે

ઢળતી સાંજે

ઢળતી સાંજે
સરસ ચગેલો પતંગ
ધીમે ધીમે
ઉતારીએ
એમ
ઢળતી વયે
ઉતારવા મથું છું
મારું આકાશ....

માની સૂચના પછી જેમ
બાળક
એનાં રમકડાંનું જગત આટોપે
એમ
મથું છું –
અંદર-બહાર
વી ખ રા યે લું પડેલું
બધું આટોપવા......
હૈયાના પાતાળમાંથી
ઉલેચવા મથું છું મોહ-માયા
બસ,
ઉલેચ્યા જ કરું છું
ને તોય
દ્રૌપદીના
અક્ષયપાત્ર જેવા મનમાં
હંમેશાં
બાકી રહી જાય છે
ભાજીના
એકાદ પાન જેવું કશું....