વસુધા/ઉષાના આગારે

From Ekatra Wiki
Revision as of 10:24, 14 September 2022 by MeghaBhavsar (talk | contribs) (Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|ઉષાના આગારે|}} <poem> ઉષાના આગારે ઉષાના આગારે ઉદિત રવિરાજા વળી થયા, સુતેલા સંધ્યાન શિબિર ક્ષિતિજેના મુલકમાં; જનોની જંજાળો, તિમિર ધરતીનાં, જગતનાં સુભાગ્યે દુર્ભાગ્યો નિત ચિતવતા...")
(diff) ← Older revision | Latest revision (diff) | Newer revision → (diff)
Jump to navigation Jump to search
ઉષાના આગારે

ઉષાના આગારે ઉષાના આગારે ઉદિત રવિરાજા વળી થયા,
સુતેલા સંધ્યાન શિબિર ક્ષિતિજેના મુલકમાં;
જનોની જંજાળો, તિમિર ધરતીનાં, જગતનાં
સુભાગ્યે દુર્ભાગ્યો નિત ચિતવતા ને પતવતા.

ઉઠ્યાં છે કલ્લોલી વિહગ ઋતની જાગૃતિ-ઋચા,
સુતેલી સૃષ્ટિની મૃદુ કિરણસ્પશે ઋજુ ત્વચા
સ્ફુરે છે અંગાંગે પુલક, નસમાં રક્ત તલકે
અરણ્યે મેદાને ગિરિશિખરપે અબ્ધિ-ફલકે.

પનોતે આ પ્હોરે જગતપટ પહોળો ઉખળતો
અહીં દૃષ્ટિ સામેઃ જગ બઢત શું સંસ્કૃતિ-દિશે
મહા ફાળે! ત્યાં તે ધણધણત ગોળા વછુટતા
બધું બાળે ઝાળે ભસમ; મસ હૂમ દિલ દહે.

છતાં જાણું મારી ધરતી પર ક્યાંકે ય સવિતા
સદા જાગે, ને ભે નહિ તિમિરને છે દિલ, પિતા!