ગુજરાતી બાળવાર્તા સંપદા/મેટ્રો ટ્રેનમાં મંકી: Difference between revisions

રામપુરનાં રળિયામણાં જંગલમાં વિદુ નામે એક વાંદરો રહેતો હતો, જે હતો તો બહુ તોફાની ને અટકચાળો તોય ઘણો કામગરો. જંગલમાં વિદુ, અનેક નાનામોટાં પ્રાણીઓ સાથે હળીમળીને રહેતો. જંગલમાં જ મંગલ કરતો અને બધાંને કરાવતો. જંગલમાં ફળફૂલોનાં રંગબ્રરંગી ઝાડો અને પાણીની નાનીમોટી તલાવડીઓ હોય જ એટલે મોજ જ મોજ..,! મન ફાવે ત્યાં રહેવાનું. ગમે તે ઝાડની ડાળી પર લટકીને હીંચકવાનું. આ ઝાડ પરથી પેલાં ઝાડ પર કૂદકા મારવાના અને તેનાં પર ઉગેલાં ભાતભાતનાં ફળો ખાવાનાં. કોઈ રોકટોક નહીં, કોઈ વઢવાવાળું નહીં. બિંદાસ્ત રહેવાનું ને ગાતાં રહેવાનું :

{{Poem2Close}}

જંગલમાં તો મંગલ રોજ.

ખાવો પીઓ,

નાચો ગાઓ.

ન રોક, ન ટોક,

{{Poem2Open}}

આમ મોજમસ્તીમાં દિવસો વિતતા હતાં ત્યાં જ વિદુના જીવનમાં એક નવી વાત બની. તેનું નસીબ તેને મુંબઈ મહાનગરીમાં લઈ આવ્યું. બન્યું એવું કે રોજની ટેવ પ્રમાણે તે રસ્તાની બાજુએ આવેલાં ઘટાદાર વડની એક વડવાઈથી બીજી વડવાઈ પર કૂદી રહેલો ત્યારે ભૂલભૂલમાં ત્યાં સાઈડ પર પાર્ક કરેલી ટ્રકમાં જઈ પડ્યો. જેવો તે ટ્રકમાં પડ્યો કે ટ્રક થઈ ગઈ ચાલું...! ટ્રક તો પૂરપાટ દોડવા લાગી. અરે, આ તે કેવી અણધારી આફત...! આફત જ ને?