સંચયન-૧૧: Difference between revisions

Jump to navigation Jump to search
no edit summary
No edit summary
No edit summary
Line 274: Line 274:
</poem>
</poem>
}}
}}


{{dhr}}{{page break|label=}}{{dhr}}
{{dhr}}{{page break|label=}}{{dhr}}
Line 310: Line 309:
લીલું લીલું રૂપ જલે છે
લીલું લીલું રૂપ જલે છે
સમીસાંજના શમિયાણામાં...
સમીસાંજના શમિયાણામાં...
</poem>
}}
{{dhr}}{{page break|label=}}{{dhr}}
{{Img float | style    = | above    = | file    = Sanchayan-11 Image 11 Gani Dahivala.jpg | class    =  | width    = 175px | align    = left | polygon  =  | cap      = <small>જન્મ : ૧૭ ઓગસ્ટ, ૧૯૦૮</small><br><small>મૃત્યુ : ૫ માર્ચ, ૧૯૮૭</small> | capalign = center  | alt      = }}
{{Block center|<center><big><big>{{color|#DC143C|એક-મેકના મન સુધી…}}</big></big></center>
<center><big>{{color|#DC143C|ગની દહીંવાલા}}</big></center>
<poem>
દિવસો જુદાઈના જાય છે, એ જશે જરૂર મિલન સુધી:
મને હાથ ઝાલીને લઈ જશે, હવે શત્રુઓ જ સ્વજન સુધી.
ન ધરા સુધી, ન ગગન સુધી, નહી ઉન્નતિ, ન પતન સુધી,
અહીં આપણે તો જવું હતું, ફકત એકમેકના મન સુધી.
હજી પાથરી ન શકયું સુમન પરિમલ જગતના ચમન સુધી,
ન ધરાની હોય જો સંમતિ, મને લૈ જશો ન ગગન સુધી.
છે અજબ પ્રકારની જિદંગી, કહો એને પ્યારની જિદંગી;
ન રહી શકાય જીવ્યા વિના, ન ટકી શકાય જીવન સુધી.
તમે રાંકનાં છો રતન સમાં, ન મળો હે અશ્રુઓ ધૂળમાં,
જો અરજ કબૂલ હો આટલી તો હૃદયથી જાઓ નયન સુધી.
તમે રાજરાણીનાં ચીર સમ, અમે રંક નારની ચૂંદડી!
તમે બે ઘડી રહો અંગ પર, અમે સાથ દઈએ કફન સુધી.
જો હૃદયની આગ વધી ‘ગની’, તો ખુદ ઈવરે જ કૃપા કરી;
કોઈ વાસ બંધ કરી ગયું, કે પવન ન જાય અગન સુધી.
{{Right|<small>દિવ્યભાસ્કર.. ૩/૩/૨૦૨૬</small>}}
</poem>
}}
{{dhr}}{{page break|label=}}{{dhr}}
{{Img float | style    = | above    = | file    = Sanchayan-11 Image 12 Meghji-Dodecha.jpg | class    =  | width    = 175px | align    = right | polygon  =  | cap      = <small>જન્મ : ૯ ડિસેમ્બર, ૧૯૪૧</small><br><small>મૃત્યુ : ૨ ઓગસ્ટ, ૨૦૨૧</small> | capalign = center  | alt      = }}
{{Center|<center><big><big>{{color|#DC143C|ફાગણનો ફાગ}}</big></big></center>
<center><big>{{color|#DC143C|મેઘબિંદુ}}</big></center>
<poem>
ફાગણનો ફાગ અને ટહુકાનો સાદ
પછી મલક્યા વિના તે કેમ રહીએ?
કામણ કીધાં અહીં કેસૂડે એવાં
કે મહેક્યા વિના તે કેમ રહીએ?
ફૂલની ફોરમને પકડીને આંગળી
ફરવાને નીકળ્યો પવન,
પાન-પાન ડાળ-ડાળ ઝૂમી ઊઠ્યા ને
ઝૂમે છે આખું ઉપવન.
કલરવની કેડીએ રમતા પતંગિયાને
પકડ્યા વિના તે કેમ રહીએ...?
મઘમઘતી મંજરીની કાયા બદલાઈ
સાંભળીને વેણુ વસંતની,
લીલેરા પાન સંગ ગાતા ગુલમહોર
લ્હાણી કરે છે સુગંધની.
અરધી ભરાય મારા ઉમંગની હેલ
પછી છલક્યા વિના તે કેમ રહીએ...?
{{Right|<small>દિવ્યભાસ્કર.. ૩/૩/૨૦૨૬</small>}}
</poem>
</poem>
}}
}}

Navigation menu