છંદોલય ૧૯૪૯: Difference between revisions

From Ekatra Wiki
Jump to navigation Jump to search
No edit summary
(Replaced content with "{{SetTitle}} {{BookCover |cover_image = File:Chandolay-Title.jpg |title = છંદોલય ૧૯૪૯ |author = નિરંજન ભગત }} {{Box |title = પ્રારંભિક |content = * ‘એકત્ર’નો ગ્રંથગુલાલ * પ્રારંભિક * છંદ...")
Tag: Replaced
 
(13 intermediate revisions by 2 users not shown)
Line 7: Line 7:
}}
}}


{{Center block|width=23em|title=<big><big>{{color|red|અર્પણ:}}</big></big>|
 
{{Poem2Open}}
{{Box
<center><big>{{color|blue|બહેન અને બાપુજીને}}</big></center>
|title = પ્રારંભિક
{{Poem2Close}}
|content =  
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/‘એકત્ર’નો ગ્રંથગુલાલ|‘એકત્ર’નો ગ્રંથગુલાલ]]
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/પ્રારંભિક | પ્રારંભિક]]
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/સર્જક-પરિચય|સર્જક-પરિચય]]
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/કૃતિ-પરિચય|કૃતિ-પરિચય]]
}}
}}
<br>


== જાગૃતિ ==
{{Box
<poem>
|title = અનુક્રમ
છકેલી ફાલ્ગુની છલબલ છટા શી પૃથિવીની!
|content =* [[છંદોલય ૧૯૪૯/જાગૃતિ|જાગૃતિ]]
દિશાઓ મૂકીને મન ખિલખિલાટે મલકતી,
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/સ્વપ્ન|સ્વપ્ન]]
વનોની મસ્તાની મઘમઘ પરાગે છલકતી
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/અકારણે|અકારણે]]
વસંતે જાગી ર્હે સકલ કલિ જ્યારે રસભીની;
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/અગનગીત|અગનગીત]]
અને પેલી વર્ષા, ઝરમર નહીં, ધોધ વરસી
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/વિદાય|વિદાય]]
બધી સીમા લોપે; અતિ તૃષિત જે ગ્રીષ્મદહને
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/સપનું સરી જાય|સપનું સરી જાય]]
નવાણો નાચી ર્હે, જલછલક જોબંન વહને
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/કોને?|કોને?]]
વહે, જ્યારે ના ર્હે, ક્ષણ પણ ધરા તપ્ત તરસી;
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/પરિચય|પરિચય]]
તદા મારી હૈયાકલિ અધખૂલી ફુલ્લ પુલકે,
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/સજ્જા|સજ્જા]]
અને પ્યારાં મારાં સહુ સ્વપન ર્હે તે પર ઢળી;
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/ધ્રુવતારા|ધ્રુવતારા]]
નવાણોયે કાંઠાભર રગરગે ર્હે ખળભળી,
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/સુધામય વારુણી|સુધામય વારુણી]]
અદીઠાં સ્વપ્ને શાં નયન સરતાં દૂર મુલકે!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/મૃત્તિકા|મૃત્તિકા]]
હસે વર્ષે વર્ષે ઋતુ હૃદયને બે જ ગમતી,
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/હે કૃષ્ણા|હે કૃષ્ણા]]
સદા સૌંદર્યોની રસસભર જ્યાં સૃષ્ટિ રમતી!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/મૌન|મૌન]]
{{સ-મ|૧૯૪૩}}<br>
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/અશ્રુ|અશ્રુ]]
</poem>
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/આગમન|આગમન]]
 
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/તને ચ્હાતાં ચ્હાતાં|તને ચ્હાતાં ચ્હાતાં]]
== સ્વપ્ન ==
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/એક સ્મિતે|એક સ્મિતે]]
<poem>
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/તો ભૂલી જા!|તો ભૂલી જા!]]
સ્વપ્ને છકેલ મુજ પાગલ જિંદગાની!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/એક ફૂલને|એક ફૂલને]]
આ શો નશો! નયનમાં સુરખી છવાઈ!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/હવે આ હૈયાને|હવે હૈયાને]]
ઉન્માદ શો રગરગે રટના ગવાઈ!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/તું હતી સાથમાં|તું હતી સાથમાં]]
શો મત્ત પ્રાણ! મદિરામય શી જવાની!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/રે પ્રીત|રે પ્રીત]]
ક્યાંયે નથી નજરમાં અવ કો કિનારા,
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/આશ્લેષમાં|આશ્લેષમાં]]
ને દૂરની ક્ષિતિજના સહુ લુપ્ત આરા,
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/પાંડુનો પ્રણય|પાંડુનો પ્રણય]]
જ્યાં રાત ને દિન ચગે રવિચંદ્રતારા
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/અંતિમ મિલન|અંતિમ મિલન]]
એ આભથીય પર કલ્પનના મિનારા!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/રૂપ|રૂપ]]
આ શૂન્ય તો સૃજનની શતઊર્મિ પ્રેરે!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/પથ વંકાય|પથ વંકાય]]
હ્યાં જે સુગંધરસરંગ ન, શા અપારે,
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/કંટકોના પ્યારમાં|કંટકોના પ્યારમાં]]
એ સૌ અહો પ્રગટ રે મુજ બીનતારે !
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/ગ્રીષ્મમધ્યાહ્નમાં|ગ્રીષ્મમધ્યાહ્નમાં]]
સૌંદર્ય શું સભર સપ્તકસૂર વેરે !
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/વેળા–૧|વેળા–૧]]
ને ચિત્ત એ સ્વર મહીં લયલીન ડોલે!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/વેળા – ૨|વેળા – ૨]]
રે સ્વપ્ન શી સકલ સત્ય-રહસ્યની સૃષ્ટિ ખોલે!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/નયન અંધ|નયન અંધ]]
{{સ-મ| ૧૯૪૩}} <br>
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/મન|મન]]
</poem>
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/મનમાં મન|મનમાં મન]]
 
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/છાયા|છાયા]]
== અકારણે ==
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/એકલો|એકલો]]
<poem>
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/ઉદાસ|ઉદાસ]]
અકારણે આજ મારું મન ઘેલું ઘેલું થાય!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/તારલી|તારલી]]
મૂગું ર્હેવા જેમ મનાવું તેમ એ વ્હેલું ગાય!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/અનિદ્ર નયને|અનિદ્ર નયને]]
 
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/પારેવાં|પારેવાં]]
::: મારે અધર સ્મિત ફૂટે
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/ઝરઝર|ઝરઝર]]
:::: તો ઝાકળ થૈને છાય,
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/શુષ્ક પર્ણ|શુષ્ક પર્ણ]]
::: નેનમાંથી જો નીર છૂટે
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/સ્પંદવું|સ્પંદવું]]
:::: તો હસી હસી ન્હાય;
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/ગર્વ|ગર્વ]]
વણજોયાને વ્હાલ કરે ને નિજનાને ના ચ્હાય!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/જલધિને આરે|જલધિને આરે]]
અકારણે આજ મારું મન ઘેલું ઘેલું થાય!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/સ્વયં તું|સ્વયં તું]]
 
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/નયન હે|નયન હે]]
::: લોકની માયા શીય કીધી
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/ઘડીક સંગ|ઘડીક સંગ]]
:::: તે નિજમાંયે ના માય,
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/ધરતીની પ્રીત|ધરતીની પ્રીત]]
::: કોકની છાયા જોઈ લીધી
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/ત્રેવીસમા વૈશાખમાં|ત્રેવીસમા વૈશાખમાં]]
:::: કે ચરણ ચૂમવા જાય;
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/પિતા–|પિતા–]]
ક્યારેય જે ના નોતરે એને ઘેર એ પ્હેલું જાય!
* [[છંદોલય ૧૯૪૯/સંસ્મૃતિ|સંસ્મૃતિ]]
અકારણે આજ મારું મન ઘેલું ઘેલું થાય!
}}
{{સ-મ|૧૯૪૮}} <br>
</poem>
 
== અગનગીત ==
 
<poem>
મારે એક અગનગીત ગાવું!
લાવાની લખધારે મારી લાગણીઓને ન્હાવું!
 
::: મૌન ગેબની ગુહા ગજાવું
:::: દીપકનો સૂર છેડી,
::: શૂન્ય તિમિરને પંથ સજાવું
:::: કનક તેજની કેડી,
સૂરજની શય્યા પર પોઢી રુદ્રસ્વપ્ન હું લાવું!
 
::: આજ પ્રગટવો એવો લય
:::: ને પ્રલયનૃત્યનો તાલ;
::: કે ભૂંસી ભાવિનો ભય
:::: ને ભૂલી જવો ભૂતકાલ;
ત્રણે કાળને હૈયે મારે ઝાળ બનીને છાવું!
મારે એક અગનગીત ગાવું!
{{સ-મ|૧૯૪૮}} <br>
</poem>
 
== વિદાય ==
 
<poem>
વિદાય, પ્રિય કલ્પના, અવ વિદાય દેવી, સખી!
અકેલ મનમ્હેલને શયન કૈંક રાતો રહી,
મને સકલ સંગનાં સ્વપનની જ વાતો કહી;
પરંતુ પ્રિય, અંતમાં તવ વિદાય લેવી લખી!
વિદાય, પ્રિય, શેષ આ મિલનરાત રે કલ્પના!
અહીં પલકવાર ર્હૈ નજરબ્હાર ચાલી જશે,
છતાંય મન વેદનામુખર થૈ ન ખાલી થશે,
હશે નયનમાં ન નીર, નહિ હોઠપે જલ્પના!
હવે ક્ષિતિજપાર કો અવર ઝૂલણે ઝૂલજે,
અહીં સ્મરણમાં ન એક પણ ગીત મૂકી જજે,
અબોલ મુજ અંતરે અફળ પ્રીત મૂકી જજે,
મને ક્ષણિક સંગના પથિકને હવે ભૂલજે!
વિદાય પ્રિય, જા! તને મનકથાય ક્હેવી નહીં,
હવે ગહન મૌનમાં મનવ્યથા જ સ્હેવી રહી!
{{સ-મ|૧૯૪૪}} <br>
</poem>
 
== સપનું સરી જાય ==
<poem>
:::મારું સપનું સરી જાય!
નીલનિકુંજે ચંપાનું કોઈ ફૂલ રે ખરી જાય!
ભ્રમર ન્હોતો ગુંજતો જેના કાનમાં ગોપનગીત,
પ્રગટી ન્હોતી ક્યારેય જેના પ્રાણમાં મિલનપ્રીત,
વિજન વાટે અબોલ જેવું જેને અધર સ્મિત,
એને રે કોઈ વ્યાકુલ વાયુ શીદને હરી જાય?
નમણી નારના શ્વાસ સમી એની વાસ ક્યાં રે ઢોળાય?
કિયે તે ગોકુલગામ રાધાશો રંગ એનો રોળાય?
ધૂપ સમું એનું રૂપ એને હવે ખોળ્યું તે કેમ ખોળાય?
અજાણ એવી પ્રીત કોઈ એના પ્રાણને કરી જાય!
:::મારું સપનું સરી જાય!
{{સ-મ|૧૯૪૮}} <br>
</poem>
 
== કોને? ==
 
<poem>
તને કે સ્વપ્નોને,
કહે, હું તે કોને
ચહું – સ્વપ્ને તું ને સ્વપન તુજમાં જોઈ રહું ત્યાં?
{{સ-મ|૧૯૪૩}} <br>
</poem>
 
== પરિચય ==
 
<poem>
અહો, આ તે કોના પરિચય વિનાના વદનને,
હસીને હેરંતા,
કટાક્ષો વેરંતા,
નિહાળું છું? આ તે મદભર વસંતે મદનને
નિહાળું વર્ષંતો મૃદુલ શર, જે મગ્ન રતિમાં?
અહો, આ તો નાની,
નિહાળું છું છાની,
પ્રિયાની કીકીમાં પ્રતિછવિત મારી જ પ્રતિમા!
{{સ-મ|૧૯૪૮}} <br>
</poem>
 
== સજ્જા ==
 
<poem>
રે શી સજ્જા! પ્રિય, શિર પરે સિન્દૂરે રમ્ય રેખા
ને અંબોડે અલકલટમાં પુષ્પવેણીય ઝૂલે,
તારે કાને અધિકતર શોભા ધરી કર્ણફૂલે
ને ભાલે શી ટમક ટીલડી, ચન્દ્રની બીજલેખા;
તારે આંજ્યાં અતલ નયનો અંજને, તોય નીલાં;
ગાલે લાલી, અધર પર શો રાગ, શી રૂપલીલા!
ને તોયે આ સકલ અધૂરી પ્રેમની પૂર્ણ સજ્જા,
એની સંગે સખી જો તવ મુખ પરે હોય ના સ્હેજ લજ્જા!
{{સ-મ|૧૯૪૮}} <br>
</poem>
 
== ધ્રુવતારા ==
<poem>
એ જ આભે એ જ તારા,
એ જ સૌની એની એ છે તેજધારા,
ને છતાં લાગી રહ્યાં છે આજ સૌનાં રૂપ ન્યારાં!
સૌમ્ય એવી શી છટામાં,
બે ભ્રૂકુટિની નીચે ઘેરી ઘટામાં,
જ્યારથી મેં જોઈ લીધા છે પ્રિયે, તવ ઘૂમટામાં
નેનના બે ધ્રુવતારા,
ત્યારથી લાગી રહ્યાં સૌ રૂપ ન્યારાં!
એ જ આભે એ જ તારા, એની એ છે તેજધારા!
{{સ-મ|૧૯૪૮}} <br>
</poem>
 
== સુધામય વારુણી ==
<poem>
એક ચૂમી,
મત્ત પાગલ મેહુલા જેવું ઝૂમી
બસ એક ચૂમી મેં લીધી;
શી સ્વર્ગની જ સુધા પીધી!
એકેક જેનું બિન્દુ
એ બિન્દુ નહીં, પણ ઘોર વડવાનલ જલ્યો સિન્ધુ!
વળી તો એ જ બિન્દુ
પૂર્ણિમાની ચંદની ચંદન સમી વરસાવતો ઇન્દુ!
અહો, બસ એક પણ એ એક તે કેવી ચૂમી
કે આગની ને રાગની જ્યાં એક થૈ જાતી ભૂમિ!
{{સ-મ|૧૯૪૭}} <br>
</poem>
 
== મૃત્તિકા ==
<poem>
બે ફૂલ ફૂટ્યાં!
ચાંચલ્યનું ચુંબન દૈ પ્રિયાના
હિલ્લોલતા સ્રોવરને હિયાના,
વસંતના વ્યાકુલ વાયુ છૂટ્યા,
::::: ને ફૂલ ફૂટ્યાં!
 
બે ફૂલ ફૂટ્યાં!
સો પાંખડીનો  શણગાર ધારી,
જ્યાં સૃષ્ટિનાં પંકજ જાય વારી,
પરાગ શા ચંદનલેપ ઘૂંટ્યા;
::::: બે ફૂલ ફૂટ્યાં!
 
બે ફૂલ ફૂટ્યાં!
લજ્જામુખીને ભયભીત ચિત્તે,
સૌંદર્યનાં બે છલકંત ગીતે,
શા દેહછંદે યતિબંધ તૂટ્યા,
::::: ને ફૂલ ફૂટ્યાં!
 
બે ફૂલ ફૂટ્યાં!
જે મૃત્તિકા નિત્ય કઠોર જાણી,
એ તો અહીં માર્દવ ર્હૈ છ માણી,
શાં સ્નિગ્ધ! કાઠિન્ય છતાં ન ખૂટ્યાં;
::::: બે ફૂલ ફૂટ્યાં!
{{સ-મ|૧૯૪૭}} <br>
</poem>
== હે કૃષ્ણા ==
 
<poem>
મુજ મુગ્ધ દૃષ્ટિનું ચંચલ પંખી,
ચિર સુંદરને ઝંખી,
જલમાં, થલમાં,
ને નભતલમાં,
બેય નયનની પાંખ પસારી ભમતું,
જેને ક્યાંય ન ગમતું,
એ અવ નંદે,
જેમ લાસ્યનું નૃત્ય નંદતું છંદે,
રે તવ રૂપની ડાળે,
તવ સ્વપ્નોને માળે
વસતું, હસતું અવ દિનરાત્રિ,
જે દૂર દૂરનું યાત્રી;
અવ તૃપ્ત એહની તૃષ્ણા
રે તવ દર્શનથી, હે કૃષ્ણા!
{{સ-મ|૧૯૪૮}} <br>
</poem>
 
== મૌન ==
 
<poem>
વસંતે આછેરા પુલક પરશે ચુંબન કર્યું,
પ્રિયા પૃથ્વીએ ત્યાં રૂપછલકતું યૌવન ધર્યું;
છકેલો ઘેલો દક્ષિણ પવન જ્યાં આતુર ધસ્યો,
મૂકી દૈ લજ્જા ને મૃદુલ કલિનો ઘૂંઘટ ખસ્યો;
અનંગે અર્પેલી અગન નિજ કંઠે અણબૂઝી
લઈ, ડાળે ડાળે વનવન ભમી કોયલ કૂજી;
ઉરોના ઉન્માદે સકલ જનનું મંન મલક્યું,
અહો, આજે જ્યારે મિલનમધુરું ગીત છલક્યું;
તને મેં સ્પર્શી રે જીવનરસની શીય તરસે,
વસંતે મોરેલા મુદિત મનના મુગ્ધ પરશે!
અરે, ત્યાં તો તારું મુખ શરમથી તેં નત કર્યું,
ન કીધા શૃંગારો, ગીત પણ નહીં, મૌન જ ધર્યું;
છતાં શી તૃપ્તિ થૈ મુજ તરસની ને મન હસ્યું,
અહો, એવું તારા મધુરતમ મૌને શુંય વસ્યું?!
 
{{સ-મ|૧૯૪૭}} <br>
</poem>
 
== અશ્રુ ==
 
<poem>
તારે પ્રાણે પુલકમય કૈં રાગિણી રમ્ય સૂરે
જાગી ર્હેતી, મધુર લયનો દોલ દૈ મંદ મંદ;
તાલે તાલે સ્વરપરશથી વિશ્વનો નૃત્યછંદ
ડોલી ર્હે ને પલ પલ કશો મુગ્ધ થૈ તાલ પૂરે!
મેં એમાંથી અધરસ્મિતનો શાંત પ્રચ્છન્ન સૂર
માગ્યો, જેથી સ્વરમધુર એ દોરમાં ગીતફૂલે
માળા ગૂંથું, ચિરજનમ જે તાહરે કંઠ ઝૂલે;
રે એ આશા ક્ષિતિજ સરખી ર્હૈ ગઈ દૂર દૂર!
મેં માગ્યું’તું અધરસ્મિત, તેં અશ્રુનું દાન દીધું;
તારે પ્રાણે મુજ હૃદયની માગણીને જડી દૈ,
થંભી તારી શત શત કશી રાગિણી, તું રડી ગૈ!
હું શું જાણું પ્રિય, પ્રણયનું એમ તેં ગાન કીધું!
રે તારું એ અરવ સરતું અશ્રુનું એક બિન્દુ
જાતે સપ્ત સ્વરે શું છલછલ પ્રણયોન્માદનો મત્ત સિન્ધુ!?
 
{{સ-મ|૧૯૪૭}} <br>
</poem>
 
== આગમન ==
 
<poem>
ત્યારે હતી ઘોર નિશા છવાઈ!
સૂની દિશા, જ્યાં નહિ પંથ દીસે,
એકાંતનું મૌન મને શું ભીંસે;
ત્યાં રાગિણી તવ મુખે સહસા ગવાઈ!
તું ચંદ્રથી ચારુ સુહાસિની હે!
અંધારને તેજ થકી રસી ગૈ,
તારે સ્મિતે શાંત નિશા હસી ગૈ,
તું દૂરની ક્ષિતિજ પારની વાસિની હે!
શી રાગિણી, રમ્ય મિલાપસૂર!
ઝંકાર શો ઝાંઝરનો બજાવી,
સૂની દિશા તેં સહસા ગજાવી;
કે તું હિ તું નિકટ ને વળી દૂર દૂર!
યુગે યુગે મેં તુજને જ ઝંખી!
લીધી હતી દર્શન કાજ દીક્ષા,
દીધી મને તેં પણ આજ ભિક્ષા;
એકાંતની અધૂરપો શું તનેય ડંખી!
આવી ભલે તું સહસા જ આવી,
જ્યારે બુઊયાં દીપકનાં છ તેજ,
સૂકી ઝૂરીને મુજ ફૂલસેજ,
મારે છતાંય શુભ આગમનાન્દી ગાવી!
{{સ-મ|૧૯૪૬}} <br>
</poem>
 
== તને ચ્હાતાં ચ્હાતાં ==
 
<poem>
તને ચ્હાતાં ચ્હાતાં તવ સ્વરૂપની માનસછવિ
ગયો સર્જી મારે હૃદય વસતો ગોપન કવિ!
તને એ તો હાવાં નવ નવ સ્વરૂપે નિરૂપતો,
વળી હું ના જાણું સહુ સૃજનમાં એમ છૂપતો;
તને કીધી એણે પ્રગટ નભમાં ને જલથલે,
વળી સૃષ્ટિનાં સહુ અચલનાંયે દલદલે;
અને એમાં, પૂર્વે તવ કંઈ હું પામ્યો પરિચય
થયો એનો રે વિસ્મરણ મહીં સંપૂર્ણ વિલય!
 
હવે હું એ તારા અસલ રૂપને ના લહી શકું,
તને હાવાં તારા અસલ સ્વરૂપે ના ચહી શકું;
તને ખોવી મારે મુજ પ્રથમના મુગ્ધ મનથી,
તને જોવી મારે હૃદયકવિના એ નયનથી!
 
કશી તારી લીલા, કવિ! ન કળતો હું તવ છલ!
સુગંધે ન્યાળું છું, અસલ રૂપ એનું, શતદલ!
{{સ-મ|૧૯૪૮}} <br>
</poem>
 
== એક સ્મિતે ==
 
<poem>
‘એ આવશે’ એમ રટી રહીને
મેં તો દિશાનાં સહુ દ્વાર હેર્યાં,
ને શૂળ સૌ કંટકની સહીને
મેં તો પ્રિયાને પથ પુષ્પ વેર્યાં.
ત્યાં તો હવા નૂપુરનાદ લાવી,
ઊડી રહ્યો પાલવ દૂર કંપી,
‘હા, એ જ એ હા, પ્રિય એ જ આવી’
કહી રહી ઝંખન કૈંક જંપી!
આવી છતાં એ જ ક્ષણે જતી ર્હૈ,
જાણે કશી ચંચલ વીજરેખા;
ને પૂર્ણિમાની રઢ મેલતી ગૈ
રહસ્યથી ગુંઠિત બીજલેખા!
રે હોઠનું ચુંબન પ્રાણપ્રીતે
દીધું ભલે ના, પણ એક દૃષ્ટિ
જો હોત કીધી, બસ એક સ્મિતે
મોરી વસંતે મુજ હોત સૃષ્ટિ!
{{સ-મ|૧૯૪૬}} <br>
</poem>

Latest revision as of 00:45, 23 March 2024


Chandolay-Title.jpg


છંદોલય ૧૯૪૯

નિરંજન ભગત


પ્રારંભિક


અનુક્રમ